De kerkklokken echoën door de grimmige straten,
Bonzend van de hippocampus tot in de diepste herinnering.
Het grind van de aspirine laat zich meevoeren,
Razendsnel door de snelweg van mijn lichaam. Lees verder

Een gedichtje over de straat waar ik zo van hield…

Zachtjes tik de regen,
Op de grijs grauwe grond
Eventjes net zo verlegen
Als ik hier vroeger stond Lees verder

Lexie was de hond van mijn vader. Hij kon klok kijken als de beste. Elke dag liep hij tegen drie uur naar de school van mijn vader. Hij stak een grote drukke weg over en wachtte geduldig op het schoolplein. Zodra hij mijn vader zag, rende hij op hem af. Lexie likte zijn gezicht en gaf hem kusjes. Lees verder