De een stort zich hysterisch ter aarde. De ander verandert in een oase van innerlijke rust. Rouw en verdriet hebben een rare uitwerking op de mens. Onvoorspelbaarder dan bepaalde drugs. Mijn familie had na het overlijden van mijn oma ogenschijnlijk last van emotionele uitdroging. Lees verder

Huilen. Dat wilde ik. Tranen met tuiten. De waterlanders stromend over mijn wangen van verdriet. Een bijna theatrale blik die bij mijn emotie hoorde. In tegenstelling tot het verdriet die ik behoorde te voelen – althans dat vond ik – was ik kalm. Het was stil in mij. Doodstil. Lees verder