‘Uit staan’

Geschreven door Chris op 31 augustus 2017


‘Uit staan’ is het onderwerp van gesprek op mijn werk. Als je op vakantie bent, moet je offline zijn. Even geen collega’s te woord staan en zeker geen mails beantwoorden. Deze vakantie hoor ik ook uit te staan…

Cold Turkey afkicken van mijn werk is (voor mij) geen optie. Afgezien van het feit dat ik het niet wil, is het ook onmogelijk. Niet te doen gewoon. En dat ligt natuurlijk aan de volgende obstakels (de probleem-benadering vond ik te negatief):

Obstakel I – Het gros van mijn collega’s heeft mijn telefoonnummer. Had ik natuurlijk nooit moeten geven. šŸ˜‰ Eigen schuld, dikke bult. En nu moet ik op de blaren zitten. Dat wil zeggen: elke vakantie vliegen de WhatsApp-berichten weer binnen. Ik knijp dan zo hard als ik kan in mijn strandlaken en herhaal mijn mantra: ‘Ik mag niet antwoorden, ik mag niet antwoorden’.

Vanmorgen kwam dit moment iets eerder dan verwacht. Een lieftallige collega stuurde mij een paar updates en sloot af met de boodschap dat ik niet mocht reageren. Niets. Nada. Noppes. ‘Je hebt vakantie’, was de boodschap. Zeg maar eens tegen een verslaafde dat hij niet mag drinken, roken of snuiven. Je begrijpt het al: mijn vingers begonnen te jeuken.

Obstakel II – Ik ben sinds kort fanatiek lid van een flink aantal werkgerelateerde WhatsApp-groepen. En daar had ik deze vakantie onvoldoende rekening mee gehouden. De wat-trekken-we-vandaag-aan-app-groep had ik al op stil gezet (en desondanks toch gelezen), maar ineens vloog daar vanuit een andere groep een bericht voorbij.

Meteen stonden mijn antennes recht overeind. Wat is de stand van zaken? Wat gaan ze doen? Ik wil het weten! Ik heb meer informatie nodig. Maar ik moet uit staan. Nee! Ik negeer de opdracht van mijn collega, ik beslis toch zelf wat ik doe? Ik heb de regie over mijn eigen leven! Toch?

Obstakel IIIMail moet gelezen en vooral ook bijgehouden worden (dat moet helemaal niet, dat wil ik zelf). Ik sloot WhatsApp af en opende haast onbewust de Office-app. Een persoon met gezond verstand had een boek gelezen aan het zwembad. Ik kon de verleiding niet weerstaan. Mijn ogen scanden de nieuwe e-mails en ik wiste alles waar ik niets mee hoefde te doen. Het kan maar beter opgeruimd zijn als ik thuiskom, dacht ik.

ConclusieĀ – Inmiddels is de avond gevallen en zit ik naast Niels – met een mond vol chips – op het terras van ons appartement mijn dag te evalueren. Ik kan alleen maar zeggen dat ik trots op mijzelf ben. Het verbaasd me ook nu ik mijn blog teruglees. Maar… (graag lezen op de manier zoals Dreus uit Mees Kees dit ook zegt)… Ik heb niet op berichtjes gereageerd en ik heb mijn mails niet beantwoord.

Ik heb namelijk niet gezegd dat ik uitkijk naar die leuke en zinvolle lunchafspraak, ook heb ik mijn opmerkingen over de mobiele site niet gedeeld en ik heb bepaalde collega’s niet gecomplimenteerd over hun werk. Vandaag stond ik dankzij mijn grote inspanningen best wel een beetje uit. Jen, ik kan het wel. Op mijn manier dan… šŸ˜‰

ps. Dit schreef ik voordat ik drie vergaderverzoeken accepteerde. Maar… ik werd meteen een halt toegeroepen door mijn collega. Toch fijn als je een coach op afstand hebt.


Plaats een reactie

Velden gemarkeerd met een * zijn verplicht