Cover fetisjisme van Lisa Lois

Geschreven door Chris op 19 mei 2013


UTRECHT – Humor en muzikale gevoeligheid stonden centraal in het optreden van Lisa Lois afgelopen vrijdag. Ze maakte niet alleen veel emotie los, maar wist het publiek ook met haar grappen te entertainen. Het was een aangename verrassing dat een artiest op een dergelijke manier contact met het publiek zocht. Deze rockchick heeft de harten gewonnen van een uitverkocht Tivoli.

In tegenstelling tot het voorprogramma, weet Lisa Lois meteen het publiek te boeien. Ze trapt af met Silhouette en het dak gaat eraf. Het openingsnummer wordt gevolgd door een verontschuldiging voor haar extreme verkoudheid. Lief, maar onnodig. Als ze niets gezegd had, zou het niemand opvallen. En sympathie heeft ze zeker niet nodig, want zingen… dat kan ze wel.

Het is een verademing dat mevrouw Lois zichzelf niet al te serieus neemt. Ze is niet bang haar zenuwen te tonen en schuwt haar soms ietwat onhandige grappen niet. Dat maakt haar toch wel een van de meeste schattige rockchicks van Nederland. Dat de blije stuiterbal geknoeid heeft en met enige gene over de vlek in haar shirt vertelt, getuigt naar mijn idee alleen maar meer van volkomen schattigheid. Als ik niet achteraan stond, had ik haar een knuffel en een aai over de bol gegeven. Je kan het, meiske.

‘Als jullie straks weggaan …’, vervolgt ze. Het publiek is in stilte gehuld. Zitten we er net lekker in, begint ze al over weggaan. Lekker is dat. ‘Nee, nee. Straks pas’, herstelt ze. ‘Dan krijg je een kaartje en dan kun je na afloop een gratis nummer downloaden.’ Keihard wordt er “Halleluja” vanuit het publiek geroepen. Zucht. ‘Nee, niet Halleluja. Een andere nummer. Deze is ook leuk.’ Dan begint de band te spelen en brengt ze Parachutes ten gehore. Die ga ik straks maar eens gratis downloaden. Ja Lisa, ook ik ben een echte Nederlander.

Dat Halleluja haar meeste bekende – en misschien wel meest geliefde – nummer is, weet ze maar al te goed. En daar maakt ze dan ook gretig gebruik van. Herhaaldelijk haalt ze het nummer aan in een van haar monologen. Ook daaruit blijkt dat ze heel goed instaat is de spot met zichzelf te drijven. Misschien heeft ze wel het verkeerde beroep gekozen. Afgaand op haar grappen en grollen zou Lisa zeker niet misstaan op het theaterpodium.

‘Is het hier nu zo warm of ben ik gek?’ Nog niet halverwege haar optreden staat ze al met haar bevlekte shirt te wapperen. Misschien om te voorkomen dat er nog meer vlekken in komen. ‘Ja, ook. Maar het is hier echt warm.’ Ze wappert nog even verder voordat ze haar nieuwe single zingt. Ze heeft een lyrics video op Youtube gezet, dus we moeten allemaal mee kunnen zingen. En dat proberen we ook.

Na weer een adembenemend nummer, moet de verkouden zangeres – ik was het bijna vergeten – even op adem komen. De liedjes maken plaats voor een adempauze in de vorm van eindeloos geratel. De spraakwaterval komt maar met moeite ten einde en ik vind het bewonderenswaardig dat ze daarna weer met zoveel gevoel en kracht haar nummers weet te zingen. Ik heb onder de douche halverwege het eerste nummer al een droge bek. Dan komt er nog wat gerochel uit, maar dan houdt het echt op. Dan heb ik op dit moment toch echt wel driedubbel-en-dwars respect voor haar.

Dat Lisa Lois een cover fetisjist is, weten we allemaal. Eerder deze avond zong ze al de ijzersterke ballad Sophia van Nerina Pallot. De zaal was volkomen in de ban van haar prachtige stem en muzikale bezieling. Nu is het tijd voor een ander nummer. Ze heeft deze cover al eerder gezongen bij de ochtendshow van Giel Beelen. Ze moest er naar eigen zeggen veel te vroeg uit. ‘Dat doet hij alleen maar om artiesten te pesten.’ Misschien dat ze zich er daarom – naar eigen zeggen – makkelijk vanaf gemaakt heeft. Toch weet ze van Mirrors (Justin Timberlake) een juweeltje te maken.

Mevrouw Lois is echt van alle markten thuis. Ze zingt niet alleen fantastisch, maar ze is ook grappig. Daarnaast covert ze niet alleen de muziek van anderen goed, maar schrijft ze ook haar eigen muziek. Die laatste kwaliteit heeft er voor gezorgd dat ze een dierbare vriend een hart onder de riem kon steken. Hij was in korte tijd twee dierbaren verloren. Voor hem schreef ze Overcome.

Voor ze begint te zingen, brengt ze met humor nog even wat verkoudheidsgeluiden vanuit het diepste van haar lichaam ten gehore. Het gerucht dat verkouden vrouwen sexy zijn is niet helemaal waar. Ze zijn juist super grappig. Ik heb bijna net zo vaak om haar gelachen als er kippenvel over mijn lijf ging van muzikaal genot. Het zou me werkelijk niets verbazen als ze in het geheim werkt aan een eigen cabaret show. En in Tivoli hebben we al een aardig voorproefje gekregen.

Opvallend is dat Lisa na elk nummer even door de knieën moet en dat laat ze duidelijk weten. Ze kan de setlist namelijk niet lezen. ‘Volgens mij heb ik een leesbril nodig. Nu al?’ Na een overduidelijke spiekbeurt weet ze ons te vertellen wat ze gaat zingen. Een van haar zelfgeschreven nummers. Not A Love Song. De inspiratie voor de tekst is direct uit haar eigen leven gegrepen en dat is te horen.

Tegen het einde van de avond steekt haar cover fetisjisme weer even de kop op. Samen met haar collega brengt ze Stay (Rihanna) ten gehore. Kippenvel. Naar mijn idee een van de hoogtepunten van de avond. Nog een paar juweeltjes en dan is het klaar. Als ze na een korte pauze terugkomt voor de toegift, wordt er vanuit de zaal wederom “Halleluja” geroepen. Lisa speelt er handig op in en drijft haar eigen zin door. In plaats van een gauwe ouwe sluit ze volledig in stijl af. Uiteraard met een cover.


Plaats een reactie

Velden gemarkeerd met een * zijn verplicht