Koppijn in Kopenhagen

Geschreven door Chris op 29 juli 2013


KOPENHAGEN – De voorbereiding was echt waardeloos te noemen. Toch hoopte ik dat de stad van Hans Christian Andersen mij eindeloos zou inspireren, op hol gebracht door talloze sprookjes. Helaas kreeg mijn hoofd een onaangename verrassing met dramatische gevolgen.

In alle haast had ik de vorige avond mijn koffer gepakt en alle reispapieren in orde gemaakt. Het was een prachtige dag om op reis te gaan. Het mooie weer was in Nederland op zijn retour en vond zijn weg naar Kopenhagen. Stiekem had ik geen idee wat ik van de hoofdstad moest verwachten. Dus besloot ik dat de mensen, de sfeer en de gebouwen mij zouden inspireren. Daar was ik zeker van.

Mijn inspiratie in Nederland was al lang voor mij vertrokken. In de auto kwam ik er namelijk achter dat ik mijn fototoestel was vergeten. Waar ik die steek heb laten vallen, is mij tot op de dag van vandaag nog steeds niet duidelijk. Ik gooi het maar op tijdelijke verstandsverbijstering. En op het vliegveld kwam ik bij de bagage drop-off ook nog tot de conclusie dat ik niet eens ingecheckt had.

De blamages namen toe en dit werd echt de slechtst voorbereide vakantie ooit. Ik had zelfs mijn Nintendo 3DS niet opgeladen en Maaike had een koffer vol modeflaters bij zich. Geen van de kledingstukken was te combineren met de ander. En het ergste van alles: we hadden geen plan. Geen idee wat te doen. Elk jaar tekenden we plattegronden uit, spitte we het Capitool door en gingen we in conclaaf om onze dagen zorgvuldig te plannen. We hadden een strategie,  een missie. En vandaag? Niets. Geen flauw benul van wat het weekend ons zou brengen. Live Dangerously en dat deden we.

Eindhoven was veel veranderd sinds mijn bezoek in 2008. Tenminste dat heb ik mij laten vertellen. Ik begaf mij in chaos destijds. De bus was laat en ik moest mijn vliegtuig halen. In twintig minuten ben ik door de vertrekhal gesprint, ben ik ingecheckt en heb ik mijn vlucht gehaald. Niets zou mij tegenhouden de Spice Girls in Londen te zien. Alles is zo aan mij voorbij getrokken dat ik het vandaag niet herkend heb. Zelfs de WC’s – die volgens Maaike nog smeriger waren dan in Cuba – kwamen me niet bekend voor.

Traditiegetrouw waagden we ons aan windelshopping op de vluchthaven. De AH To Go wakkerde mijn frustratie weer aan. Een heel schap vol flessen Coca Cola en nog steeds geen enkele met mijn naam. In de Verenigde Staten had ik ze al lang kunnen aanklagen, omdat ze inspelen op pestgedrag op basisschool niveau. Hoe zal iemand zich voelen als hij zijn hele leven is buitengesloten en tot overmaat van ramp ook zijn naam niet op een flesje cola ziet staan? De leus ‘share your coke with…’ is in ieder geval niet op mij van toepassing.

Gelukkig voelde ik mij weer enigszins gewenst toen ik vlak voor het boarden door een roodharige schoonheid werd nagestaard. Altijd fijn te weten dat je nog goed in de markt ligt. Ik voelde me knapper dan een uur geleden. De laatste zonnestralen van Nederland deden me ook goed. Buiten was het genieten. Met een heerlijke bries door de haren en een goed gevoel liepen we de trap op, het vliegtuig in.

Altijd als ik in het vliegtuig zit, schieten gedachten aan neerstorten door mijn hoofd. Flarden van de serie Lost komen dan voorbij: openscheurende wanden, afbrekende vleugels en brandende motoren. Gelukkig gedraagt het vliegtuig zich dan altijd keurig en drogen mijn zweethanden netjes op. Vandaag ging alles anders dan ik ooit had kunnen denken.

Zoals je wenst van elke vlucht stegen we zonder problemen op. De wolken gedroegen zich vriendelijk en er was geen turbulentie op komst. Geen greintje problemen aan de horizon. Argeloos kletste ik met mijn reismaatje Maaike en we lachten zelfs. Ik keek uit om Kopenhagen te begroeten en toen gebeurde het. Voelde ik dat goed? Ik keek Maaike aan en toen gebeurde het weer. Een enorme stekende pijn schoot door mijn voorhoofd. Ik wilde gillen.

Van binnenuit voelde ik mijn hersens zwellen, de druk in mijn schedel nam toe. Met elke minuut dat ik Denemarken naderde nam de pijn toen. Wat was er in vredenaam aan de hand? Deze pijn, deze drukkende, explosieve pijn herkende ik niet. Dit was geen normale hoofdpijn. In paniek drukte in met mijn handen tegen mijn schedel en maakte in de hoop genoeg tegendruk te geven. Mijn ademhaling versnelde.

Geschrokken door mijn intense reactie vestigden enkele passagiers hun aandacht op mij. Ineengedoken zat ik in mijn stoel en kon maar aan een ding denken: de enorme pijn aan de rechterkant van mijn voorhoofd. Ik wist niet wat ik moest doen. Waar kwam dit vandaan? Hoe kon dit? Lost was nu heel ver weg en het enige wat ik dacht: ik wil nog niet dood.

De druk in mijn hoofd leek door het masseren niet minder te worden en trok door tot de achterkant. Ik voelde de tranen over mijn wangen lopen. Mijn onderlip trilde. Ik huilde. Een zachte hand wreef over mijn rug en ik hoorde de stem van Maaike om hulp roepen. Het voelde alsof er iets in mijn hoofd groeide en een weg naar buiten zocht. Ik wist niet meer hoe ik moest zitten, ik werd gek. Wat was dit? Laat het alsjeblief ophouden. Ik bad tot God terwijl de tranen over mijn wangen liepen.


2 reacties

Plaats een reactie

Velden gemarkeerd met een * zijn verplicht