Dertigersdilemma? Ammehoela!

Geschreven door Chris op 7 oktober 2015


Over dertig dagen word ik dertig. Ik zal dat nooit meer kunnen zeggen. Het moment is aan mij voorbij gegaan, het is mij niet eens opgevallen. Ongemerkt ben ik die grens overgegaan, als een kuddedier naar het slachthuis van zijn twintiger jaren. Over dertig dagen word ik geen dertig, dan ben ik het al.

Het grote omslagpunt in je leven ligt rond je dertigste – tenminste dat wordt beweerd – en daarmee ben ik dus zo gemiddeld als het gemiddelde. Mijn leven staat dan ook volledig op zijn kop. Niets is meer wat het geweest is. Twee jaar geleden had ik geen flauw benul dat een wervelstorm van het kaliber Katrina door mijn leven zou racen. Ik zie dingen voorbij vliegen uit mijn verleden, uit het heden en uit mijn toekomst. Is dit de dertigerscrisis waar iedereen over spreekt?

De pagina’s van mijn onvoltooide boek vliegen mij om de oren. Zal ik het ooit afschrijven? Ik zie het afscheidscadeau van mijn collega’s van het Zonnehuis, een boek over Australië. Nog steeds ben ik er niet geweest. En van het lijstje met alle Disneyparken heb ik er maar twee afgevinkt. De sportschool heb ik opgegeven wat op deze leeftijd niet verstandig is. Ik laat het pasje los en weg is het. Ook mijn bucket list vliegt rond tussen het oud papier en de herinneringen. Geen van mijn voornemens bereikt? Tijd voor een dertigersdepressie zou je denken? Ammehoela!

Hoezo staat dertig gelijk aan depressies en dilemma’s, hoezo is dertig worden geen zege? Het is voor mij hét moment waarop alles in mijn leven eindelijk goed gaat. Sinds anderhalf jaar ben ik samen met de allerleukste man van de wereld. Hij is lief, zorgzaam, begrijpt mij en respecteert mij. Iets waar ik vroeger alleen maar van kon dromen. We hebben zelfs een mooi paleisje gekocht in Utrecht – wat wel betekent dat ik het kasteel in Apeldoorn ga verlaten. En als klap op de vuurpijl heb ik ook eengeweldige baan waar ik elke dag met plezier naartoe ga.

Alle heikele punten van de dertigerscrisis heb ik al lang achter mij gelaten. Eenzaamheid is iets van vroeger, dat hoeft nu niet meer. Mijn verleden romantiseren doe ik ook niet. Nergens voor nodig. Loslaten en doorgaan. Laat die wervelstorm die zwarte vlek maar vernietigingen met zijn oerkracht.Dan blijft er enkel vruchtbare grond over om op te bouwen, om de basis te leggen voor een leven als dertiger. En daar kijk ik met smart naar uit. Dit is het moment waarop ik gelukkig ben. Ik heb prachtige mensen om mij heen en ik voel mij meer dan ooit gewaardeerd om wie ik ben. Kon ik maar altijd dertig blijven.

Als kind haalde ik mijn geluk uit kleine dingen. Zo keek ik er een eeuwigheid naar uit om te kunnen zeggen: over 8 weken en 8 dagen word ik op 8 oktober 8 jaar oud. Achterlijk denk je, ik vond het serieus geniaal. Dit jaar wilde ik als eerbetoon aan dat jongetje van toen, met de wereld delen dat ik over dertig dagen dertig jaar word. Die kans is ongemerkt aan mij voorbij gegaan. Het was heel even een pijnlijk besef.

Mijn goede voornemens zijn vaak hetzelfde lot toebedeeld: het komt er gewoon niet van. Moet ik dan maar stoppen met dromen, geen plannen meer maken? Moet ik mij alsnog overgeven aan het dertigersdilemma? Geen denken aan. Elke dag is het tijd voor nieuwe dromen en nieuwe doelen. Mijn eerste roman schrijf ik af aan de keukentafel van ons nieuwe huis. Dat lijkt mij de perfecte plek. En die reis naar Australië? Die bewaar ik voor een speciaal moment met mijn mannetje.


Plaats een reactie

Velden gemarkeerd met een * zijn verplicht