De laatste nacht

Geschreven door Chris op 15 juni 2016


Daar lig ik dan. Helemaal alleen in een vrijwel lege slaapkamer. Het is moeilijk te beseffen dat ik hier na vannacht wellicht nooit meer slaap. 

Mijn zwarte Nikes staan op het bureau, tussen de tijdschriften, cd’s en een verdwaalde rol plakband. Mijn iconische iMac staat hier niet meer en dat maakt het toch een minder fijn plekje om te zitten. Avond en avond zat ik thuis series te kijken op mijn computer of struinde rond in webshops. Dat kon vandaag niet meer. Het was dan ook een saaie laatste avond in Apeldoorn.

Normaliter ben ik nooit beneden. Mijn moeder zit altijd voor de televisie en kijkt programma’s waar ik geen zin in heb. Mijn vader zit ernaast of achter de computer. Zo is het jaren geweest en zo leek het vandaag ook te gaan. In de hoop nog even voor het laatst de sfeer te proeven van het thuiswonen, streek ik neer op de bank.

Het NOS journaal was op en er was een item over de schutter van Orlando en hoe loners of einzelgängers een gevaar kunnen zijn. Ik smikkelde intussen van Kinder chocolade, knoopte nog een gesprek aan over klusjes en voor ik het wist zat ik weer op mijn telefoon aan mijn chaotische doch saaie bureau. Het voelde allemaal heel anticlimactisch. Getver.

Veel spullen staan al in Utrecht en ik mis ze wel. De mappen vol Pokemon kaarten, de stripboeken, mijn notitieblokken, de vele dvd’s en mijn muziekcollectie. Het geluid van mijn favorieten artiesten kan ik zo erg missen.
Nu lig ik in bed en denk steeds: is dit het dan? Wanneer ga ik huilen? Het spoken door het ouderlijk huis, en baden in mijn herinneringen en het zien van mijn lege kamer laten mij koud. Althans zo voelt het. Heb ik een emotionele blokkade?

Mijn moeder kwam mij net een knuffel brengen. De laatste als inwoner van dit huis. Even een knuffel en weg was ze. Morgen gewoon weer een dag.

Ik wil een afscheid, ik wil met wuivende zakdoekjes en een traan uitgezwaaid worden. Ik dacht dat ik moest brullen, tranen met tuiten. Maar niets, helemaal niets. Ik voel niets. Maar wanneer ga ik beseffen dat ik vanaf morgen hier niet meer slaap…?


Plaats een reactie

Velden gemarkeerd met een * zijn verplicht