Van harte!

Geschreven door Chris op 7 oktober 2012


Het kostte me niet veel tijd er achter te komen. Integendeel, ik wist het eigenlijk al langer. Het is mijn oudejaarsdag en ik kan maar aan een ding denken. Zelfs mijn freudiaanse typfouten – die ik nog keurig verbeter – wijzen op deze grote tragiek. Met de stormram van besef komt het vandaag goed binnen. Ik kan er niet meer onderuit. Morgen vier ik dat ik ouder word, maar vandaag is het de dag dat ik stil sta bij het feit dat mijn lichaam en geest in een staat van verval verkeren. En morgen vieren we dat. Hieperdepiephoera!

De afgelopen dagen is het onderwerp al meerdere malen ter sprake gekomen. Over drie jaar heb ik de helft van het pad van mijn ouders afgelegd. Over drie jaar ben ik goed op weg naar het tijdperk van de kwaaltjes. Een pijntje hier, een pilletje daar. Vooruitgang is achteruitgang. Ik zie het bij mijn ouders, ik zie het mij mijzelf. Tijdens het schrijven van dit klaaggezang ben ik al twee keer gevallen. Erger nog, twee keer over dezelfde tas. Was ik soms vergeten dat die tas daar stond? Ik zeg het je: achteruitgang.

Zet men straks net zoveel kaarsjes op een ingezakte slagroomtaart – ik zie enige gelijkenis met mezelf – als mijn gezicht kraaienpootjes telt of is het een hulpverlenende poging van mijn familie en vrienden om mij mijn leeftijd te laten herinneren. Wil ik überhaupt nog wel weten hou oud ik word? Men zegt wel eens gekscherend; je bent zo oud als jij je voelt. Je kan veel zeggen, maar hoe jong Patricia Paay zich ook voelt, zestien is ze niet meer. En ik helaas ook niet. Hoewel er natuurlijk ook voordelen aan ouder worden zitten. En dan heb ik het (nog) niet (eens) over de persoonlijke verzorging. 😉

Ik kan me nog herinneren dat ik blij was dat ik ouder werd. Als kind had ik een vriendinnetje, haar naam was Sytske. Ze woonde bij mij in de straat. We waren allebei op dezelfde dag jarig en dat vonden we beide best bijzonder. Ook al was het een geregel, we kwamen altijd bij elkaar op het kinderfeestje. Hoe meer snoep en cadeautjes, des te meer vreugde. En vreugde was er. Dat kan ik je verzekeren.

Ik weet nog goed dat uitnodigingen per post uit de tijd raakten en ik mondeling werd uitgenodigd. Mijn sociale leven was toen al niks, maar gelukkig sportte ik elke vrijdagavond. Een uurtje baantjes trekken in opdracht van de badmeester hield mijn conditie aardig op peil. Die bewuste avond was ik nog niet koud uit het water of een schok vond zijn weg door mijn lichaam. Ik rilde. Dit was mij nog nooit overkomen. Nog nooit. Voor het eerst in mijn leven was ik een verjaardag vergeten. Sytske had een feestje thuis en ik was doodleuk gaan zwemmen. Kijk, daar begon de aftakeling al.

De gemiddelde verjaardagsgast maakt het er niet beter op. Ik spreek dan niet in het bijzonder over mijn verjaardag, maar het is spijtig genoeg een terugkerend fenomeen op elk feestje. Het is dan alsof de persoon die je een vraag stelt een dikke groene rochel in je gezicht spuugt. En dan heb ik het dus over de algemene wat-je-doet-heeft-me-nog-nooit-een-ene-flikker-geinteresseerd-maar-nu-ik-je-toch-zie-doe-ik-toch-maar-even-sociaal-tegen-je vraag. De vraag waar ze eigenlijk al het antwoord op hebben.

Hoe gaat het op school?
MOETEN WE HET DAAR NU OVER HEBBEN?

Heb je al een nieuwe baan?
NEE, IK BEN NOG STEEDS WERKLOOS. FIJN DAT JE MIJ DAAR EVEN AAN HERINNERT.

Heb je al iemand gevonden?
NEE, IK BEN NOG STEEDS HOPELOOS EN ALLEEN.

Geestdodend. Werkelijk frustrerend.

Elk jaar vieren miljoenen mensen hun verjaardag. En waarom eigenlijk? Zijn ze blij om ouder te worden. Ik denk het niet. Zijn ze blij met de achteruitgang? We vechten er steeds harder tegen. Zijn ze blij om gebombardeerd te worden met steeds dezelfde vragen? Soms denk ik van wel. Ik hoor steeds dezelfde vragen en steeds dezelfde antwoorden, maar ik zie ook steeds dezelfde blij gezichten. Het lijkt wel Groundhog Day.

En als ik dan iets nieuws vertel. Iets over mijn studie bijvoorbeeld… Dan wordt er niet helemaal begrepen waarom ik voor Nieuwe Media heb gekozen en bloedt het gesprek langzaam dood. Heb ik per ongeluk de etiquette van de verjaardag overtreden en gepoogd een vooruitging in te zetten? Hoe zal dat morgen gaan? Of heb ik nu al mijn verjaardagsvisite weggejaagd?

Lieve verjaardagsgasten, ik heb mijzelf zojuist het beste cadeau van vandaag gegeven: de vrijheid om even ongegeneerd en asociaal te mogen klagen. Lekker brutaal en tegen alle fatsoensregels in. En het kon mij ook even helemaal niets schelen. Maar natuurlijk geniet ik van verjaardagen – in het bijzonder de mijne – en als ik kan, bezoek ik ze ook allemaal. En ik vertel met liefde vijftig keer dat werk zoeken in deze economie een hopeloze zaak is. Het maakt me helemaal niets uit. Ik klaag als ik schrijf, maar ik geniet tijdens mijn aanwezigheid.

Maar geef mij alvast een klein cadeautje op mijn oudejaarsdag, en geef toe dat u zich op bepaalde momenten ook herkent in mijn klaaggezang. Al is het maar een heel klein beetje. Dan geloof ik met volle overtuiging dat vandaag niet in het teken staat van achteruitgang en verval, maar juist in het teken van vooruitgang.

Dan wens ik mezelf alvast een fijne verjaardag toe. 😛


4 reacties

  1. Je moet maar zo denken: op dit moment ben je jonger dan je ooit zult zijn! Live for the moment, honeybum! 😉

    Oh en alvast een hele fijne nieuwjaars-B’day-dag!

    Xx

  2. Heerlijk hè zon verjaardag, ik vier het ook eigenlijk alleen maar omdat het moet.. (opa’s en oma’s die anders gefrustreerd zijn dat ze niet uitgenodigd zijn)
    Gelukkig zijn er altijd mensen die wel in je geïnteresseerd zijn en die wel leuk zijn om mee te praten! Vandaar ook dat ik morgen aanwezig ben 😉

    Tot morgennnnn! X

  3. Ik herken het! Mooi geschreven en beschreven. Enne zet die tas nu ff ergens anders neer 😉
    Nog een uur en n kwartier en dan…
    Xxxxx alvast gefeliciteerd jonge blom!

  4. Nieuwe leeftijd, nieuwe naam zeg ik! Vanaf nu noem ik je Jeremiah, past perfect bij de toon van dit verhaal ;-p. Trouwens als je nu al last van kwaaltjes en verval krijgt, ligt dat niet aan leeftijd…

Plaats een reactie

Velden gemarkeerd met een * zijn verplicht