Hide from pride

Geschreven door Chris op 7 augustus 2013


Een bombardement aan foto’s van hysterische homo’s overvalt mijn Facebook-pagina. De ene kiek is nog gênanter dan de ander. Plaatsvervangende schaamte dwingt me een onderduikadres te vinden om mij te behoeden voor de nazi’s van de Amsterdamse pride.

De roze relnichten paraderen als zwierige soldaten op de slagschepen van deze oorlog door de wateren van de hoofdstad. Amsterdam is een slagveld geworden van zij die regeren met regenboogvlag. De pride pretendeert geen demonstratief karakter uit te dragen,  maar in het rode licht van de Russen valt dat nog maar te bezien.

De invasie van shock en awe kweekt bij grosso modo eerder onbegrip. Want hoe wil je acceptatie kweken bij de oppositie als zij alleen veren, glory holes en seks zien? Wat is er gebeurd met de wijn-homo die van bordspellen houdt en de enige latex thuis in een blik verf zit? Die kiezen niet voor pride zoals de burleske gay scene gekozen heeft, maar varen liever een andere koers.

En zelfs als zij net als de rest het ruime sop kiezen, vallen ze weg tussen alle boa’s en andere slangen en heeft het geen zin mayday te roepen als de boot ten onder gaat. En terwijl de spelstukken nog in het water drijven, denkt de rest hooguit dat de gemeente Amsterdam haar steentje heeft bijgedragen door de gracht te kleuren.

Dus waar zijn zij die niet een boot op willen, het uniform des nichterigheid niet passen? Waar plaatsen we hen waar nog geen hokje voor gevonden is? Worden zij vergeten? Of is dit het begin van een razzia om iedereen bij zwierig kamp gay te krijgen? Het roze geschut dat deze infanterie voert, kan wel eens een levensgevaarlijk wapen blijken. Zeker als dat op Rusland gericht wordt.

Hoewel de pride is doordrenkt van het roze gedachtegoed en openheid en acceptatie lijkt te ademen, riekt het naar een indoctrinerend politiek regiem waarin onbewust bewust homopropaganda wordt gevoerd. Is dit het beleid dat we willen voeren nu Rusland haar ideologische rode vlag op alle roze palen laat wapperen?

De kanaal parade is zeker geen charme offensief in deze eeuwige strijd om de rechten van minderheden. Waar vinden we acceptatie als het roze leger haar kanonnen blijft vuren en we in de chaos van deze ogenschijnlijke oorlog de ogen van de oppositie alleen maar roder kleuren? Hoewel ik mij net als Louis van Gaal vol overgave aansluit bij kamp gay zie ik in al het roze niet meer hoe de zwierigheid en onzedigheid tolerantie verhogend kan werken.

Als het erom gaat wie het hardst schreeuwt zou de Russische muur gemakkelijk bezwijken onder de roze adem van de protestanten. Waarom staat hij dan steviger dan ooit te voren? Oorlog is strategie. Iets wat de Grieken in hun strijd tegen de Trojanen veel beter begrepen hebben dan de naaldhakken brigade anno 2013. Mensen maken keer op keer dezelfde fouten – dat zien we wel aan de huidige economische malaise – maar trek er deze keer eens een les uit.

De pride is precies hetgeen wat de homogemeenschap in de weg staat. Acceptatie begint bij begrip en hoe kweek je begrip als niemand de onwetenden leert te begrijpen? In het kader van de Olympische Spelen zou je van de anti-homowet in Rusland juist een sportieve uitdaging moeten maken. Waarom zou je al je kostbare energie verspillen in de strijd die je toch niet kunnen winnen als je met tactiek en bedachtzaamheid de race wel tot een goed einde kunt brengen. Wellicht met iets symbolisch als het paard van Sotsji.

Maar misschien heb ik het bij het verkeerde eind en gaat de gay pride helemaal niet om het creëren van enige vorm van tolerantie in Nederland of waar dan ook ter wereld. Pride staat immers voor trots en wat zijn ze trots op zichzelf dat die reetveters nog goed in de zonnebankbruine en afgetrainde bottom-billen vallen. Daar kun je toch elke homo een goed gevoel mee geven en daar gaat het uiteindelijk toch om?

In dat geval wil ik de dienstplicht een nieuw leven inblazen en de roze gladiatoren van de alomtegenwoordige homogemeenschap oproepen hun roze kanonnen te laden. En met dat geloof hoop ik dat ze maar lang genoeg blijven vuren tot de rode natie langzaam roze wordt. Want als we op die manier een oorlog willen winnen, kunnen ze maar beter meteen beginnen en zal de gay pride volgend jaar een nog schaamtelozer knalfeest worden.


1 reactie

  1. Ik begrijp dat een journalist reacties wil oproepen. Op dat vlak ben je ‘met vlag en wimpel’ geslaagd. Mijn algehele gevoel bij dit stuk is: “waarom zou je alleen tolerantie, acceptatie en begrip verdienen als je je als homo gedraagt zoals de gemiddelde hetero ‘begrijpt’? En hoe zit het dan met homo’s die dat niet kunnen, niet willen? De mensen die jij ‘de nazi’s van de Amsterdamse pride’ noemt?”
    Quote: “Hoe wil je acceptatie kweken bij de oppositie als zij alleen veren, glory holes en seks zien?”
    De echte vraag is; waarom zou je ontkennen dat dit ook onderdeel van de gay scene is? Alleen omdat jíj dit niet begrijpt of je hiermee niet kunt identificeren? Of omdat je bang bent dat Mientje uit Noord-Friesland denkt dat jij ook zo bent (God forbid!)? Dat heeft niets met tolerantie te maken, maar met narcistische angst. De pride is in mijn beleving juist het laten zien van alle kleuren, versies, niveaus en definities van homoseksualiteit. Niet om maar aan hetero’s te laten zien dat we acceptatie verdienen ‘omdat we heus niet anders zijn dan zij’.
    Quote: “De pride is precies hetgeen wat de homogemeenschap in de weg staat.” Nee, homofobie en onbegrip bínnen de homogemeenschap is wat de homogemeenschap in de weg staat. Je voelt ‘jouw soort’ – de wellicht minder uitbundige homo – ongezien op de pride. Het hangt er maar vanaf of je jeop de verschillen of juist op de overeenkomsten richt.

Plaats een reactie

Velden gemarkeerd met een * zijn verplicht