Anti-inlog syndroom

Geschreven door Chris op 15 april 2013


Inloggen. Wat heb ik daar een hekel aan. Het is zelfs zo erg dat ik volgens mij heel veel dingen in mijn leven misloop. Alleen omdat ik een schijt-schurft-hekel heb aan dit digitale fenomeen. Ik spuug erop. Je kunt nog geen website bezoeken of je moet alweer inloggen. Keer op keer moet ik dan mijn ellenlange e-mailadres invoeren. En vergeet vooral niet dat wachtwoord dat de ene keer hoofdletters en cijfers moet bevatten en dan weer niet. Wie verzint die verwarring? Ik weet op een gegeven moment ook niet meer wie hoofdletters wil en wie niet. En net als met pinnen, schieten die websites na drie missers altijd in de stress. Ellende. Ik schrijf nog liever een opstel over mijn aversie tegen inloggen (en registeren), dan dat ik telkens weer overal en nergens mijn gegevens moet achterlaten om überhaupt te kunnen inloggen.

De irritatie begint al met het registratieproces. Kilometers met verplichte velden moeten ingevuld worden voor je ook een stap verder komt. Voor je ook maar iets merkt van de functionaliteit van een website. Je hebt geen flikker aan Facebook voor je je hele hebben en houden hebt achterlaten. En een shirtje bestellen bij H&M? Vergeet het maar. Zonder registratie kom je nergens. Keer op keer sleep ik me weer door dat monotone getik van het invullen van al die formuleren. Gekkenwerk is het.

En op zich kan ik nog best ergens de motivatie vandaan halen om mezelf van de bank sleuren en zo’n ellendig registratieformulier in te vullen – tenminste als dat zo makkelijk zou gaan – maar zelfs dat gaat niet vlekkeloos. Dat zit je eindelijk met je zwaar gedemotiveerde lichaam achter de computer en vul je al die velden in op de automatische piloot – wat volgens de mindfullness natuurlijk ten strengste verboden is. Maar goed, ik kan geen leven wezen bedenken dat volkomen mindfull wil zijn op deze momenten. Dus schijt. – gaat er natuurlijk wat verkeerd.

Vergeet je heel even een pieterpeuterig veldje in te vullen, druk je op bevestigen: krijg je de melding dat je iets vergeten bent. GVD. Kan je dus helemaal opnieuw beginnen. Of je bent je geboortedatum vergeten (nooit geweten dat ik 18+ moest zijn om een broek te kunnen kopen). Of de website snapt geen fluit van je postcode en hoe je het ook invult het blijft niet goed. En als je dan eindelijk na honderd keer verbeteren eindelijk iets goed gedaan hebt, komt het ergste van alles. De etterende gangreenteen van het internet. Captcha.

En dan denk je misschien: wat is dat voor een iets, dat Captcha? Nou, dat wil je niet weten. Oorlogen zijn er om gevochten. Wat een verschrikking is dat zeg. Dan heb je nog één veld over die je moet invullen. Eén stap verwijderd van registratie. Gelul natuurlijk, maar in die waan ben je op dat moment nog. Dan wordt er van je gevraagd om de woorden en/of cijfers over te nemen die daar misvormd zijn afgebeeld. En met misvormd bedoel ik: volkomen onleesbaar. Mijn melaatse buurjongen kan nog duidelijker schrijven. Serieus.

Dus dan zit je weer uren te puzzelen of er “M” of “R” staat of misschien is het wel helemaal geen letter. Ik had liever een boek gelezen, maar dat kan niet. Ik wil ook op Facebook, ik wil ook ‘liken’. Ik wil er ook bij horen. Dus ik zit op mijn vrije zondag lekker formuliertjes in te vullen, terwijl iedereen op het terras zit te borrelen. Maar dat weet ik niet, want ik kan niet op Facebook of wat voor een social medium dan weer hip en trendy is. Want tegen de tijd dat ik eindelijk op Hyves zat, was dat al weer twee jaar uit. Captcha is zeg maar echt niet mijn ding.

En of je bij Captcha hoofdletters of spaties moet gebruiken… Al sla je me dood. Ik wacht nog steeds op de gebruiksaanwijzing. De klantenservice van Captcha kan ik helaas niet bereiken. Daar heb je Twitter voor nodig. Drie maal raden wat je daar voor moet doen? Ik kan me goed voorstellen hoe menig wereldbewoner met internet zich moet voelen. En weet je wat helemaal ellendig is? Als je dit vanaf het scherm van je telefoon moet meemaken. Dat kan geen mens aan. Daarom kwam het ‘inloggen met Facebook’ voor mij als een geschenk uit de hemel.

In al mijn tirannie heb ik – en vraag me niet hoe – het nog voor elkaar gekregen om alle barrières te overwinnen en mij de gelukkige eigenaar te mogen noemen van mijn eigen Facebook account. En dan ook nog de geweldige functie van ‘inloggen met Facebook’. Wat een zaligheid. Met een druk op de knop kan ik overal inloggen. En zo ben ik ineens overal bereikbaar, overal mobiel. Maar er ligt helaas nog iets ergers op de loer, erger dan digitaal gangreen. Cookies.

Cookies zorgen ervoor dat de digitale aderen dichtslibben en dat er gedotterd moet worden. Dat betekent: cookies verwijderen. Helaas zijn de bijwerkingen desastreus. Bij alle websites en alle social media – waar ik mij braaf en met volledige tegenzin geduldig voor hem aangemeld – ben ik stuk voor stuk uitgelogd. Dan is de schade nog enigszins beperkt omdat ik kan ‘inloggen met Facebook’, maar ook deze zaligheid en heerlijkheid heeft zijn grenzen. En die grenzen? Die zijn heel rap bereikt. En dus – lieve mensen – kan ik mijn geest weer pijnigen door te bedenken bij welke website welk wachtwoord hoort en … oh god ik had ook nog ergens een paar accounts op mijn oude e-mailadres staan.

Geen wonder dat ik al jaren niet meer op bepaalde fora ben geweest. Het verbaasd me dan ook niets dat mijn inloggegevens van niet nader te benoemen social media aangetast zijn door digitaal alzheimer. Volgens mij heeft mijn anti-inlog syndroom er voor gezorgd dat een deel van mijn digitale sociaal leven is afgestorven. Maar wie verzint het dan ook dat je via al die omslachtige kanalen eindelijk eens wat kunt doen online. Het lijkt erop dat al die websites het liefste geen bezoek willen trekken. Zucht. Ik word er alleen al moe van als ik weer zie dat ik ergens moet inloggen. Blegh.

En het ergste is: dit gaat alleen nog maar over websites die je strikt genomen niet eens noodzakelijk hoeft te gebruiken. De echte ellende is te vinden bij instanties die je nodig hebt, die je moedwillig in de afhankelijkheidspositie hebben gedrukt. Wat heb ik een hekel aan inloggen. En helemaal bij de Rabobank. Elke keer als ik iets moet betalen moet ik die Random Reader opsporen en een triljoen codes invoeren voor ik eindelijk een euro kan overmaken. En wat een lijdensweg moet je doorstaan voor je eindelijk dat proces van iDeal hebt doorlopen. En dan moet je er ook nog voor betalen.

Leuker kunnen ze het niet maken, maar makkelijker blijkbaar ook niet. En goedkoper al helemaal niet. Wat een verschikking. En dat heb ik mij nog niet eens opgewonden om dat achterlijke UWV. Die website functioneert van geen kant. Het is zo lomp in elkaar gezet dat je elke tien minuten opnieuw moet inloggen met je DigiD. Daarnaast mag je vrolijk elke dag je cookies wissen, omdat je anders niet meer op werk.nl kunt inloggen. Alsof werkloos zijn nog niet leuk genoeg is. Laat ze maar gewoon overal de knop ‘Inloggen met Facebook’ aan toevoegen, dan hoor je mij in ieder geval niet meer klagen.


3 reacties

  1. Welgemeende tip: gebruik LastPass of KeePass! Die kunnen je wachtwoorden onthouden, vervolgens altijd automatisch voor je inloggen indien nodig en formulieren ook alvast invullen met standaardinformatie (emailadres etc).

  2. Maar goed dat ik hier geen wachtwoord hoef te gebruiken, of inlogcode, of Captcha! Nu wil ik nog wel een berichtje achterlaten! 😉

Plaats een reactie

Velden gemarkeerd met een * zijn verplicht