Tsunami van een Punani

Geschreven door Chris op 6 november 2012


Een ongeluk heb ik mij gelachen om de kaarten die ik gekregen heb en de dingen die we gedaan hebben op de party van Regina en mij. Samen werden we 40 (zij 19 en ik 21) en dat moest natuurlijk gevierd worden. En hoe! Ballonen en slingers waren volop aanwezig in Regina’s woonkamer in Purmerend. Het was een groot feest.

Het Zonnehuis, het verzorgingstehuis, had mijn expertise nog even nodig voordat ik als feestvarken naar Purmerend kon reizen. Tegen half 3 was de klus geklaard en kon ik na een drankje eindelijk naar huis. Als een speer ben ik op de fietst gestapt, mijn spullen gepakt en om half 5 zat ik in de trein. Een uur later zat ik in de bus en om tien over zes was ik eindelijk op het feest.

Feestbeest Regina was snotverkouden en voelde zich enorm beroerd. Ze had al een flinke lading maaginhoud naar buiten laten komen en zag er wat bleekjes uit. Gelukkig had ze Karlijn gebombardeerd tot huismoeder nummer 1, zodat onze verjaardagen toch gevierd konden worden. De soep was niet aan te slepen en ook andere huis-tuin-en-keuken-middeltjes werden volop gebruikt.

Dat ze zich ziek voelde weerhield haar er niet van om toch nog super enthousiast te zijn over het feest. Als twee kolderende kippen stormden Regina en Karlijn op mij af en overhandigde mij het basispakket om de verjaardag mee te beginnen. Vol spanning opende ik de pakjes en een prachtige ‘I’m 21’ button kwam te voorschijn. Het meest lachwekkende was nog wel de Birthday Prince-kroon die in het laatste pakje zat. “Die ga ik echt niet dragen”, zei ik. Dat ging mij nog vies tegenvallen.

Inmiddels was Cindy, een vriendin van Regina, in Purmerend aangekomen. Regina stapte op de fiets om haar op te halen. Karlijn en ik bleven achter en besloten mijn prachtige ballonnen die ook in het basispakket zaten, op te hangen. Met enige moeite bliezen we alle ballonen op. Het enige dat we toen nog moesten doen was ze ophangen. Crisis. Waar vinden we touwtjes dacht ik. Ik spitte de gehele knutselkast door, maar vond alleen plakband en paperclips. Ook in de keuken was niets te vinden, totdat ik de keukenla opende. Daar lagen lange plasticzakbinders in. Perfect voor mijn missie.

Karlijn was eigenwijs al begonnen met het ophangen van ballonnen. Tenminste dat was de bedoeling. In plaats van ophangen, had ze per ongeluk een slinger van de muur getrokken en alle opgehangen ballonnen lagen door de kamer. Geschokt stond ze daar en ik moest alleen maar keihard lachen. Ik plaste zowat in mijn broek. Dat was echt dé blunder van de dag. Gelukkig hebben we de slinger weer aan de muur kunnen krijgen. Als een ballerina stond Karlijn op de stoel en wrong zich in allerlei bochten om bij het haakje te komen. Na wat gepriegel kreeg ze het voor elkaar. De ballonnen van Regina – 19 jaar – konden weer terug gehangen worden.

Ook de ballonnen met de tekst – 21 jaar – werden opgehangen en naderhand bleek dat mijn ballonnen in de meerderheid waren. Dat zal Regina niet leuk gaan vinden. Een bunker bouwen leek mij een goed idee, je weet maar nooit wat er gebeurt als je iemand je Thunder steelt. Helaas was dit niet mogelijk, omdat er geen ruimte voor was. Teleurgesteld moest ik mijn noodlot aanvaarden. Ik hoopte dat Regina genadig zou zijn, omdat ik een paar ballonnetjes kleiner had opgeblazen, zodat ze minder zouden opvallen. Na tijden in spanning gezeten te hebben, kwam Regina met Cindy thuis. Het moment van de waarheid was nabij.

De van de verkoudheid versufte Regina werd helemaal niet kwaad. Ze was tevreden. Ik denk dat ze medelijden met mij had, omdat ik ook aan het snotteren was. Ik had de tranen in mijn ogen staan. Mijn ogen waren rood doorlopen en enorm geïrriteerd. Ik voelde mij echt klote. Dit kon gewoon niet langer. Ik vluchtte eventjes naar buiten. Als je allergisch bent voor katten is binnen zijn echt geen pretje. Steeds maar niezen en snotteren.

Vreten kreng!
De telefoon van Regina ging over. Het was Ramon aan de ander kant. Bo-danique en hij waren aangekomen bij de McDonald’s. Het was voedertijd. Als vier uitgehongerde honden stormden we kwijlend naar de bushalte. Daar zouden we gedeporteerd worden naar het onbereikbare McDonald’s eiland, als Regina haar buskaarten niet vergeten had. Als een gek sprintte ze naar huis en kwam ook vrij vlot weer terug. Helaas met lege handen. De bus hadden we nét gemist. Voor de laatste keer keek ze in haar tas en kwam tot de ontdekking dat ze toch wel de buskaarten bij zich had.

Balend wachtten we op de volgende bus. Deze kwam al vrij vlot en daardoor konden we toch nog op tijd aan de feestmaaltijd beginnen. Na een korte rit stopte de bus in the middle of nowhere. Alle vier werden we de bus uitgetrapt. Het laatste stuk moesten we lopen. Na een zware wandeltocht van honderden meters kwamen we op het beruchte eiland aan. Het was donker en wolven brulden in de verte. Angst benam ons de adem. Twee donkere gestalten kwamen op ons af en we stonden verstijfd op de slecht belichte parkeerplaats van de Mac. Steeds dichterbij kwamen de twee gedaantes. Het waren een jongen en een meisje. Spingend kwam ze naar ons toe gelopen. Dat kon maar een ding betekenen. Ramon en een hyperactieve Bo-danique die teveel chocolade had gegeten.

Met zijn allen gingen we de Mac binnen en bestelden ons eten. Ik had een overheerlijke milkshake vergezeld door kipnuggets en frietjes. Jammie. Slurp. Ook de anderen hadden lekkere dingen. Regina deed het wat rustiger aan dan de rest en nam een heel klein hapje. Door een wat ongelukkige constructie gingen we aan gescheiden tafels zitten. Ondanks dat was het ontzettend gezellig. Rach (regina) en ik hadden beide onze feestmuts op en Bo-danique deelde aan iedereen nog andere feestmutsen uit. Een gek stel waren we bij elkaar.

Foto’s werden er geschoten en filmpjes werden er gemaakt. Regina deed nog een opmerkelijke bekentenis en die staat op tape! Ik heb dus nu officieel chantagemateriaal. Blackmail. Haha. Na het eten hebben we nog verder gekletst en Bo kon de drang niet weerstaan en gaf Regina haar eerste cadeautje. Een goed gevulde doos met O.B. comfort was het eerste presentje. Daar was ook zeker het laatste woord niet over gesproken. Ik kreeg ook nog een klein ding, namelijk een kindersurprise. En voor iedereen die mij een beetje kent weet dat ik dat helemaal geweldig vind. Een beter cadeau had ik niet kunnen krijgen. Super.

Duistere wandeltocht.
De magen waren weer gevuld, dus gingen we op huis aan. De spannende wandeltocht naar het bushokje kon beginnen. Een drukke weg hebben we over kunnen steken en we waren van het eiland af. We liepen nu midden op een andere weg en auto’s scheurden voorbij. Bo-danique had moeite de jas van Ramon aan te krijgen en stond voor het verkeersbord onhandig te klungelen. Iedereen moest lachen en moest denken aan het gordelincident.

De introductie van het stenenstapspel maakte de tocht wat aangenamer en we kwamen al een stuk dichter bij de bushalte. Nog een paar meter en we zijn er. Ramon bleek een natuurtalent te zijn en hij besloot professioneel beoefenaar van deze sport te worden. Zijn studie gaat hij opgeven. We hebben nog geprobeerd hem hiervan te weerhouden, maar het mocht niet baten. Zonde. Het was zo’n goede jongen en hij had het echt ver kunnen schoppen. De bushalte kwam in zicht.

De bushalte was goed verlicht en daardoor waren de tientallen spinnen goed te zien. De angst benam Karlijn, Cindy en Regina de adem. Ook ik was niet gecharmeerd van deze achtpoters. Ramon had daarentegen veel lol met deze vieze beesten. Hij greep ze vast en belaagde de meiden ermee. Karlijn ging van schrik op een stenen blok staan. Ik ging er voor het gemak maar bij staan en sindsdien is dat ons nieuwe huisje, ons All Star Huisje. We wonen sinds gisteren samen en het is er erg gezellig.

In afwachting op de bus is ook nog de discussie ontstaan om te voet naar Regina’s huis te gaan, maar dat was geen oplossing. Cindy was haar hak verloren en was niet van plan een uur lang door Purmerend te lopen. Zitten en wachten dat was alles dat we konden doen. Uit verveling is Ramon maar met de spinnen gaan spelen en heb ik maar wat foto’s geschoten. We waren allen opgelucht toen we eindelijk in de bus zaten en het feest echt kon beginnen.

Het feest
Het huis van Regina was versierd met ballonnen en slingers. Iedereen zat nog zo vol van de Mac dat de taarten niet eens geserveerd werden. Had ik verdorie die kaarsjes voor niets gekocht. Heb ik daar kapitalen in geïnvesteerd wordt het niet eens gebruikt. Ik was woedend, furieus. Wat heb ik zitten balen. Al die mooie kaarsjes ongebruikt in de verpakking. Eeuwig zonde. Dit was eens, maar nooit weer. Haha. Nee, hoor. Het kon mij geen reet roesten. Ik was net als Regina veel meer bezig met de gasten en de cadeautjes.

Om en om werden de cadeautjes gegeven. Van Ramon kregen we beide entertainmentbonnen ter waarde van 15 euro en van Bo-danique een cd van Robbie Williams. Voor de rest kreeg ik nog leuke kaartjes van Karlijn, Cindy en Regina. Karlijn had mijn cadeau – een cd van Nelly Furtado – per ongeluk stuk gemaakt. Toen ze de cd wilde branden had ze er Fanta op geknoeid. Al het papierwerk was doorweekt toen liet ze als klap op de vuurpijl de hele bende nog eens vallen en was alles in duizend stukken uiteen gespat. Mijn cadeau, was vergaan. Snikkerdesnik. Drama. Nou, goed. Ze koopt een nieuwe voor me en stuurt deze op. Ook Regina had geen cadeau voor mij. Ze was ziek geworden op haar shopdag en kon dus niets kopen. Als troost had ze mij een geweldig gedicht geschreven.

Gefeliciteerd!
Zo jij bent oud 😛 kiwi is lekker
Wil jij met mij naar de zoo?
Naar de aapjes en nijlpaarden toe.
Dan gaan we daarna drinken,
In de plaatselijke boerentent
Hopelijk word je niet lastig gevallen,
Door de altijd dronken student.
Je haar, je huid, je ogen zijn zo perfect,
Zelfs plastische chirurgie krijgt niet zo’n mooi effect.

Zie voor mee informatie: Karlijns kaart

Regina is ook erg verwend. Ze kreeg een mooie haarband van Cindy en een prinsessenpakket van Bo. Ook Karlijn legde haar in de watten met een cadeau in de vorm van een muis. Te schattig gewoonweg. Met haar Rory-kroon op haar hoofd en haar cadeautjesmand – dat in de muis zat – was ze nu op en top jarig. Hiep hiep hoera! Jammer dat ze de Rory-boa niet om had. Dat maakte het net even af. Van mij kreeg ze een ketting, een mini cactus die echt te schattig voor woorden was en nog een mooie paarse steen voor stabiliteit ofzo. Haha. Bo-danique keek met tranen in haar ogen toe.

Nachtbraken
Net als ik, is Bo allergisch voor katten. Het verblijf in deze kooi was voor haar dan ook een werkelijke hel. Genies en gesnotter wisselden elkaar af. Het was niet om vol te houden. Gelukkig beleefde ze ook nog een hoop plezier op het feest. Intussen waren de glazen al meerdere malen gevuld met alcohol. Bo begon voorzichtig met Smirnoff, terwijl Ramon en ik gewoon doordronken. Cindy had een fles dropshot meegenomen en dronk daar maar al te graag uit. Het werd met de minuut gezelliger.

De kat vond het blijkbaar te gezellig worden en vluchtte naar buiten. Ramon rende er op zijn sokken achterna en kon de kat na enig gezoek nog bij de kladden grijpen. De kat werd binnen weer vrijgelaten en de avond kon gerust weer verder gaan. Karlijn maakte complimenten over mijn Hugo Boss geurtje en over mijn schrijfkunsten. Heel leuk. Korte tijd later gingen Cindy en Ramon, die ook lekker rook volgens Karlijn en daar erkenning voor wil, een nachtelijke wandeling maken. Wederom ontsnapte de kat om pas de volgende ochtend weer terug te kopen. Een uurtje later kwamen de twee feestgangers ook weer terug. Nog even ging de feestvreugde door, al was iedereen best moe.

Twister werd gespeeld, maar niemand was echt actief. Bo begon ook erg moe te worden en besloot het bed op te zoeken. Haar allergie had haar energie ontnomen en ze was echt helemaal op. De anderen speelden nog doen, durven of de waarheid. Het spel ging met zo’n vaart dat het al gauw doodbloedde. De pret was voorbij. Iedereen zat versuft op de bank. Ramon was werkelijk de enige die nog de kracht had om door te gaan. Zal vast gekomen zijn door zijn lekkere geur.

Regina en Cindy gingen ook slapen en lieten Karlijn, Ramon en mij achter in de woonkamer. Eenzaam en verlaten zaten we daar in het donker. Met een warme deken over ons heen zaten we nog knus op de bank al was het zoeken naar de juiste houding nog wel lastig. We besloten nog maar een potje doen, durven of de waarheid te doen. Omdat we allemaal te duf waren en geen zin hadden in actief doen, besloten we het bij de waarheid te houden. De vragen werden steeds schunniger en de antwoorden steeds meer ontwijkend. De tijd tussen de antwoorden werd steeds langer en ik dommelde langzaam een beetje in slaap.

“Slaapt hij al?”, vroeg Karlijn nieuwsgierig “Nee!”, Zei Ramon. “Dat zie ik aan zijn ademhaling”. Meerdere malen heb ik geprobeerd ze voor de gek te houden maar het mislukte steeds weer. Uiteindelijk – na een groots gevecht om de deken – viel ik toch in slaap. Pas enkele uren later werd ik wakker, maar ik hield mijn ogen dicht.

Ramon en Karlijn waren in gesprek over diverse onderwerpen. Waaronder de lekkere geur van Ramon :S. Hij sprak over een bar waar mensen goedjes in hun drank kregen waardoor mensen losbandig worden en nog wel eens met een hoer mee gaan. Dat levert de bar weer geld op. Het was allemaal zo vaag. Dat gekeutel ging nog wel een tijdje zo door, totdat ze in de gaten kregen dat ik wakker begon te worden. Ze gingen fluisteren. Verdorie dacht ik. Uiteindelijk heb ik mij maar weer aangemeld als wakker.

Opstaan!
Het gekeutel ging door en ik dronk ondertussen een paar koppen thee. De batterij-oplader werd nog uit het stopcontact getrokken en viel op de grond en nog wat kleine akkefietjes vonden plaats. Langzaamaan kwamen ook Regina en Bo-danique naar beneden. Een paar van ons hadden ontbeten met Appel-Kruimel gebak. Heerlijk. Een beter ontbijt kon ik mij niet wensen. Tenminste dat dacht ik toen.

Bo-danique was helemaal kapot van haar allergie en wilde graag naar huis. Daarom vertrokken Ramon en Bo in alle vroegte – lees tegen 10 uur – naar Amsterdam CS. We waren nu nog met zijn vieren over. Cindy lag nog op bed, dus we zaten gezellig met zijn drieën beneden. Omdat ik als vertegenwoordiger van het mannelijk geslacht in de minderheid was, had ik de pech te moeten luisteren naar een heleboel girltalk.

Het pakje O.B. comfort kwam weer te voorschijn en Regina sprak haar zorgen hier over uit. Het schijnt dat je levensgevaarlijke ziektes kunt oplopen door het gebruik van tampons. Uiteindelijk kwamen we bij de menstruatie – een tsunami uit je punani – terecht. Dat was lachen, gieren, brullen. Humor van de eerste klas. Een stortvloed op een verwarming en bevalling van een grote klont. Schaamteloos. Haha. Ik heb mij reuze vermaakt!

Vele verhalen zijn verteld en er is veel gelachen. Ook hebben we heerlijk ontbeten met een lekker broodje filet american. Zalig. Alsof een engeltje over je tong danst. Verrukkelijk. Het kwartet was weer compleet toen Cindy naar beneden kwam. Allemachtig lang heeft zij het boven volgehouden. Slapen dat die meid kan. Niet normaal. Daar lust de hond geen brood van en de kat geen brokken. De kat was inmiddels weer binnen omdat Bo-danique al naar huis was. Ook Cindy stond op het punt naar huis te gaan.

Regina bracht Cindy naar het station van Purmerend toe. Nog even werd er door iedereen geroken aan mij omdat ik volgens Karlijn zo lekker rook. Hugo Boss hè! Ik kan het ook niet helpen. Karlijn heeft mij wel veel complimentjes gegeven en daarom verdient ze ook wel een ereplaats in mijn blog. Nietwaar? Als All Star huisgenoot moet ik haar natuurlijk wel een paar privileges verlenen. Ramon verdient ook een ereplaats omdat hij ook wil dat iedereen vind dat hij lekker ruikt. Dus Karlijn heeft bij deze besloten dat ook Ramon een ere plaats verdiend.

Ook voor mij was het tijd om te gaan. Nog snel pakte ik een tupperware bakje mee, zodat ik toch mijn taart mee naar huis kon nemen. Geschokt zag ik dat het al half 1 was en ik nam snel afscheid van Karlijn. Bepakt en bezakt rende ik naar de bus toe en ik was nog net op tijd voor de bus. Helaas was dat niet meer op tijd voor de trein. Op Amsterdam CS reed hij net voor mijn neus weg. Echt balen.

Gelukkig waren de winkels open en heb ik nog wat tijdschriften en een ansichtkaart gekocht. Tot slot heb ik mij nog getrakteerd op een overheerlijke Swirl. Uit nieuwsgierigheid had ik ook nog even bij de Leonidas gespiekt en zag dat Merel aan het werk was. Helaas had ik geen tijd om naar binnen te wippen. Volgens de klok was ik alweer veel te lang bezig geweest. Met een aardig tempo liep ik naar het juiste perron. Nog geen twee minuten later kwam de trein binnen, ik ging zitten en genoot van mijn ijsje. Heerlijk. Hoewel ik niet veel geslapen had, hoefde ik niet te slapen ik de trein. De hele reis ben ik wakker geweest.

Het was een geslaagd weekend. Ik heb veel lol beleefd en hele leuke cadeaus gehad. Dit soort dingen moeten we zeker vaker doen en dan ook op niet-verjaardagen. Binnenkort maar weer een marathon ofzo en dan ook zeker de lama’s. Nog even een oproep voor Juffrouw K. Naaijkens: kun u deze stukken zo grondig mogelijk nakijken. Spelfouten worden niet geduld!


1 reactie

Plaats een reactie

Velden gemarkeerd met een * zijn verplicht