Reyjavik – Vatnajökull (4)

Geschreven door Chris op 3 september 2012


REYKJAVIK – Donker zou het die avond niet worden. Schermer hooguit. Hoewel kracht van IJsland hard aan mij trok en de auto verleidde steeds verder van Reykjavik af te gaan, moest ik toch het stuur omgooien. Het was goed geweest. Er was een einde gekomen aan deze prachtige ontdekkingsreis.

Tenminste… dat dachten we. De auto was nog maar net de laatste brug over of we zagen een kans om dichterbij de Gletsjer te komen. Via een zijweg, vlakbij een klein uitkijkpunt, kon je vrijwel het ijs oprijden. Maar was dit niet zo’n verboden-om-op-te-rijden-binnenweg? Ik twijfelde. Al werd die gedachte verbannen toen we een auto met gemak over de niet geasfalteerde weg zagen stuiven. Kat in het bakkie.

Na nog geen meter over de zandweg gereden te hebben, had ik al spijt van deze hele onderneming. De weg zat vol met hobbels, keien en gaten en het was moeilijk te zien wanneer je wat kon verwachten. Met nog geen acht kilometer per uur dirigeerde ik met mijn linkervoet de koppeling. We kwamen vooruit, maar ten koste van wat? Ik gebruikte spieren die ik nog nooit gebruikt had en hobbelde met de auto steeds dichterbij.

Nou ja, dichterbij. Theoretisch gezien wel, maar het duurde wel erg lang voor de gletsjer daadwerkelijk binnen handbereik zou komen. Te lang. En de weg werd maar niet vlakker. Ik was er klaar mee en deed meerdere pogingen om de auto te keren zonder in de greppel te belanden en aanstormende fourwheeldrives niet tot last te zijn. Succesvol met moeite, maar een succes was het. Vanaf daar plankgas naar Vik. Niet meer stoppen, want onze magen waren ontwaakt en vroegen om aandacht.

Op een terras aan de zwarte kust van Vik namen we plaats voor een goede Italiaanse pizza. Het waaide enorm buiten, dus we zaten goed ingepakt aan tafel. Waarom we niet binnen gingen zitten, weet ik niet meer. Het uitzicht vanaf het terras was spookachtig maar ook sprookjesachtig. De bergen in de zee en de heiigheid maakte het een perfect decor voor Pirates of the Carribean. Het zwarte zand was een soort residu van zacht vulkanisch gesteende en slonk zodra je het in de handen nam. Mysterieus.

Het enige plan van de terugrit was nog een bezoek brengen aan de trappen van Skógar en eventueel de waterval. Aangezien dat op de route lag, moest dat geen probleem zijn. Voor we de stad verlieten, wilde ik de kerk bovenaan de heuvel bezichtigen. Helaas pakte dat wat ongelukkig uit. De heuvel was belachelijk steil en werd gedurende de klim een stuk rotsachtiger. Op een gegeven moment stond ik bijna verticaal.

Ik had het gevoel dat als ik nog een klein stukje verder zou rijden de auto achterover zou vallen. Volkomen lariekoek natuurlijk, maar het beschrijft goed de steilheid van de heuvel. Waarschijnlijk zullen de mensen die het me na willen doen inderdaad bekennen dat ik een grote aansteller ben. Gelukkig vond ik dat zelf niet, dus kon ik nog met enige waardigheid de auto stationair de heuvel laten afdalen en op vlakker gebied keren.

Snel liet ik het dorp achter mij en helaas reed ik ook Skogar voorbij. Keren deed ik niet meer. Te veel moeite, te veel gedoe. En wie zegt me dat ik de trappen daadwerkelijk ga vinden. Optimistisch scheur ik met dichtgeknepen door tot aan de Seljalandsfoss. De avondzon veranderde deze prachtige sanctuarium in een oase van pure kleuren, zo puur vind je ze niet in Nederland. Het opstuivende water reflecteerde het licht en verschillende regenbogen verschenen in het water. Als Maaike de Big Ben in Londen nog steeds het mooiste vindt dat ze ooit heeft gezien, is ze gek.

Hoewel de avondzon ons goed gezind was bij de waterval, was het een ware verschrikking op de autobaan. De ramen waren smerig en de zon hing laag, waardoor ik echt geen flikker zag. Ik miste een bad ass zonnebril en goede ruitenwissers. Gelukkig had ik nog enkele oriëntatiepunten. En met deze in zicht reed ik terug naar Reykjavik. Onderweg zijn we nog een keer gestopt om de zonsondergang te filmen. Al zou het naderhand gewoon licht blijven.

Einde dag 2


1 reactie

Plaats een reactie

Velden gemarkeerd met een * zijn verplicht