Reyjavik – Vatnajökull (2)

Geschreven door Chris op 2 september 2012


REYKJAVIK – Langzaam begonnen de IJslandse wegen te wennen. De volgende stop was in een stadje ten oosten van de Ytri-Rangá. Het gehucht dankt haar naam aan de vele grotten (Hellir) in de omgeving. Mij deed het denken aan hoe Piet Bovenkerk (Zonnetje in Huis) de naam van  Connie’s moeder uitsprak: Hella. In het dorpje hebben we gegeten bij een kleine bakker en heb ik een plaspauze genomen.

De helft van de eerste helft zat erop. Hoewel Vik steeds dichterbij kwam, bleef ik erop geënt dat ik naar de Vatnajokull wilde rijden. Ik wilde iedereen die niet in mij geloofde bewijzen dat ik het kon. Daarnaast wilde ik natuurlijk zien wat de schade was die de Grimsvotn heeft achtergelaten. Of we daar ook zouden komen was nog maar de vraag. Eerst maar eens plankgas naar Vík í Mýrdal, waar een groot deel van Wie Is De Mol (WIDM) is opgenomen.

Met mijn neus op het stuur en mijn ogen op de weg, reed ik langs weilanden en berglandschappen. “Kijk”, schreeuwde Maaike vanuit het niets. Ik schrok op en keek om mij heen. “Een waterval”. In de verte, met een knalgroene berg op de achtergrond, zagen we een stroom water naar beneden kletteren. Dat was hem. Dat is hem! Dat was de eerste waterval die ik op de kaart had aangekruist. Voor mij zag ik de Seljalandsfoss.

Dichterbij komen leek aanvankelijk een onmogelijke opgave, maar het tegendeel was al gauw bewezen. Deze waterval bleek een van de grootste toeristische trekpleisters van het zuiden te zijn. Maaike pakte meteen haar camera om dit magische moment vast te leggen. Spontaan hadden we beide onze waterval ontmaagding. We werden overvallen door het orgastische effect van de meeste interessante foss van IJsland.

Met grof geweld donderde het smeltwater (Seljaland) van de berg. Hoewel deze waterval relatief klein is, is het wel een zeer indrukwekkende. De kracht waarmee het water naar beneden klaterde, de mystieke nevel, het vernietigende geluid van het water: alles maakte de Seljalandsfoss een ervaring om niet te vergeten. Wat deze waterparade echt bijzonder maakt was de mogelijkheid om ook achter de waterval langs te lopen. Helaas lag mijn regenjas honderd kilometer verderop. Zonde.

Eigenwijsheid is een van mijn fenomenale eigenschappen. De rest zal ik even onbesproken laten anders wordt dit meer een epistel over mijn geweldig persoon, terwijl ik de focus nu toch liever op de gevaren van een waterval wil leggen. Aangezien ik toch de waterval van de achterkant wilde zien, ben ik via de uitgang steeds dichter naar de achterkant geklauterd. Het was een ware mission impossible.

Met een wat onhandige sprong kwam ik op het bruggetje dat leidde naar de glibberige rotswand die ik moest afdalen. Het was modderig en de ruwe rotsen glommen van het water. Een verkeerde stap en ik zou uitglijden en dan mocht ik blij zijn dat ik alleen maar een gebroken been zou hebben. Mijn witte schoenen waren inmiddels al flink aan het bijkleuren en ook de vochtigheidsgraad van mijn kleding nam met de seconde toe. Mijn broekzakken had ik volgestouwd met camera’s. Mijn bril had ik bij Maaike achtergelaten, want door al dat gespetter zag ik toch geen hand voor ogen. Voorzichtig zette ik mijn voet op een rotsblok en liet me iets naar beneden zakken. De afdaling ging langzaam maar ik kwam wel steeds dichterbij.

De wind had ervoor gekozen mij te teisteren, dus al het opstuivende water vloog mijn kant op. Hoe dichter ik bij de waterval kwam, hoe natter ik werd. Hoe lang wilde ik nog doorgaan? Eigenwijs klom ik door, tot ik schuin achter de waterval stond. Snel maakte ik wat foto’s en filmpjes – ik wilde niet riskeren dat het water de camera’s in zou lopen. Als een speer klauterde ik weer naar boven. Ik was smerig en nat.

Via een bruggetje dat over een pittoresk beekje – het deed me erg aan het dorp van de Hobbits in Lord of the Rings denken – liep ik terug naar Maaike. De dag was een stuk zonniger geworden en ik liet de warme stralen mij een beetje opdrogen voordat ik in een stuk door naar Vik door zou rijden.

… einde deel 2 (lees verder)


1 reactie

  1. Ik wil die foto’s wel eens zien. Ik zie je al helemaal klauteren haha! Als je daar nou witte allstars aan had gedaan waren ze vanzelf groen geworden en had je olijfgroene allstars gecreeerd;-) x

Plaats een reactie

Velden gemarkeerd met een * zijn verplicht