Oplevering / Afgekeurd

Geschreven door Chris op 24 mei 2016


Al weken zaten we inspanning voor de oplevering van ons allereerste koophuis. We waren trots als een aap met zeven lullen. Om het glorieuze moment in te luiden hadden we een luxe high tea gepland, geserveerd mét cava. En dat laatste was bepaald geen goed idee. Net zo min als de opleveringskeuring door Vereniging Eigen Huis. 

Op ons Paasbest gekleed liepen we die ochtend om 11:00 nietsvermoedend Bar Beton binnen. We lieten ons verwennen met een uitgebreide High Tea. We konden kiezen uit een glaasje Jus d’orange of een glas cava. Wij kozen natuurlijk voor het laatste. Niet omdat het moet, maar omdat het kan. Dat was echter geen goed idee. De cava sloeg in als een bom op de nuchtere maag, waardoor we een beetje woozy richting het huis vertrokken. Daar stond ons een onaangename verrassing te wachten.

Met aannemer Ricardo en zijn rechterhand Koos de klusjesman stonden we niet veel later voor ons huis te wachten. Het glorieuze huisnummer schitterende prachtig in de zon. Wat nog meer schitterde – maar dan door afwezigheid – was de man die de opleveringskeurig ging doen. We hadden via Vereniging Eigen Huis (VEH) een afspraak gemaakt voor 13:30. Maar zelfs op het symmetrische tijdstip 13:31 was er geen spoor van deze man. Zou hij wel komen? We keken de mannen van Era Contour aan, maar ze konden niets anders doen dan ons met een vragende blik beantwoorden.

Niels greep meteen de telefoon, maar VEH gaf geen gehoor. Kort daarop ging mijn telefoon over, ik kon al wel raden wie het was. Waarschijnlijk verkeerd gereden, maar al gauw bleek er iets anders aan de hand. De afspraak zou een half uur later komen, werd mij doodleuk verteld. Geen excuses, geen stijl. De hoorn werd er op gegooid. Daar stonden we dan – klaar voor de oplevering – verbouwereerd om ons heen te kijken…

Elke minuut die verstreek was verloren tijd. We besloten daarom eerst maar de puntjes van de voorschouw door te nemen in de hoop dat de man van VEH daarna zou aansluiten. We kregen uitleg over de Draai-kiep ramen en alle kleine puntjes werden weggewerkt. Op ons verzoek werd zelfs de voordeur opnieuw geschilderd. Era Contour loste alles netjes op, maar de afwezigheid van VEH getuigde niet van enig fatsoen. Uit wanhoop gingen Ricardo en Koos weer terug naar de bouwkeet en lieten Niels en mij achter.

We slenterende langs het bouwproject en keken of we in de verte de keurder zagen aankomen. Natuurlijk was dat niet het geval. Het zag er zelfs naar uit dat de man zijn uitgestelde deadline niet ging halen. En dat vermoeden werd om 14:05 bevestigd met een telefoontjes. Ruim drie kwartier later arriveerde hij op de plaats van bestemming en kon de oplevering echt beginnen!

Met de klok mee zouden we alle ruimtes in ons huis inspecteren, te beginnen met de bovenste verdieping. We hadden hoge verwachtingen en waren benieuwd welke verborgen gebreken hij aan het licht zou brengen. We volgden de man naar boven en al gauw had hij iets gevonden. Het verf op onze kozijnen was verregend. Ik maakte diep van binnen een sprongetje van geluk. Dit ging de goede kant op. Ik dacht: 250 euro well spend!

Al gauw kwam ik terug op die gedachte. Wat begon als een hoopvolle speurtocht door ons huis, eindigde in een enorme teleurstelling. De opleveringskeurig was eerder een instructievideo ‘wonen voor beginners’ dan een heuse keurig. Hij legde ons uit hoe het raam open moet, wat je op de rubbers van alle deuren moet smeren en waarom turtle wax een wondermiddel voor je vensterbanken is. Het lijstje met (verborgen) gebreken bleef echter vrij leeg. Era Contour kreeg zelfs het compliment dat ze zo netjes gewerkt hadden. Hoe professioneel en onpartijdig is dat?

Aan het eind van de rit kregen we een flinter dun rapport. Ik moest bijna huilen. Waar waren die 40 verborgen gebreken? We voelden ons enigszins bedrogen en stonden verbouwereerd in onze lege woonkamer. Was dit het? Hebben we daar onze zuurverdiende centen aan uitgeven? En waar was de bos bloemen? Het feest comité? Was dit nu onze langverwachte oplevering? Het voelde op bijna alle vlakken een anticlimax. Stiekem hoopte ik dat er een man uit de meterkast zou springen en keihard Surprise zou roepen en dat hij met ons een echte keurig zou uitvoeren. Helaas is dat niet gebeurd.

We liepen nog een rondje door ons huis en namen alles goed in ons op. De teleurstelling werd al snel overstemd door een gevoel van euforie. Eindelijk is het van ons. Na maanden van wachten en hunkeren konden we eindelijk aan de slag met ons eerste eigen stekkie. Dit wordt ons huis, dit is ons huis.

Aan het einde van de dag was het tijd om af te sluiten. Ik trok de keukendeur stevig dicht en stak de sleutel in het slot. De klink trok ik zoals het hoorde omhoog en draaide de sleutel om. Althans dat probeerde ik. Er was geen beweging in te krijgen. Ook Niels kreeg geen van de deuren in ons huis meer op slot. Had ik nu mijn zin gekregen? Was dit de surprise die we verdienden, het verborgen gebrek waar ik zo naar op zoek was?

De bouwvakkers waren inmiddels vertrokken en wij kregen geen van de deuren meer op slot. Hoe kon dit gebeuren? We keken elkaar aan en hadden maar een vraag: hoe lossen we dit op?

Wordt vervolgd…


Plaats een reactie

Velden gemarkeerd met een * zijn verplicht