Nieuwe Buren

Geschreven door Chris op 18 september 2015


Afgezien van het straaljagerincident gebeurde er weinig spannends op onze vakantie. Af en toe wierp een homostel aan het zwembad ons een blik toe. Of dat nu schalks was, of afkeurend, laat ik in het midden. Maar Niels en ik wilde verandering van lucht en daarom gingen we op een waar cruise-avontuur.

De dagen aan het zwembad begonnen steeds meer op elkaar te lijken. Net als alle andere vakantiegangers wierpen wij elke ochtend elegant onze badlakens op de ligbedden en dartelden we vrolijk naar het ontbijt om vervolgens heerlijk uit te buiken aan het rand van het zwembad. De ene keer was dat onder het genot van een lekker muziekje. De andere keer dook ik in een spannend literair avontuur. Het ritme was is ieder geval een genot.

Over de rand van mijn boek zag ik op een dag een opvallend schouwspel in het zwembad. Twee mannen – van het kaliber Rik van de Westelaken en een iets te dikke Tim Hofman – waren druk met elkaar in de weer. Ze vogue-den nog net niet door het water. Niels en ik keken elkaar aan en we wisten het zeker. En zij – die ons aankeken vanuit het zwembad – wisten het ook.

Overal waar wij die kijklustige types zagen, voelden wij hun ogen in onze rug priemen. We zagen ze fluisteren, maar we hoorden ze nooit eens vriendelijk groeten. Wat is dat toch met homo’s? Als ze soortgenoten spotten, springt gelijk die enorme voelspriet in de knop. Dan wordt er eindeloos gekeken, geoordeeld en vergaderd. Wij maakten ons ook schuldig aan enige overleg, maar dan wel vanuit een journalist en antropologisch oogpunt. We zochten immers een verklaring voor het asociale gedrag.

Het duurde dan ook niet lang voordat Niels en ik het zat waren en de hunkerende homo’s vermeden. We liepen andere routes naar onze kamer, naar het zwembad, naar ons paradijs. Het park was niet groot, maar de ogen van Koos en Koos – Kees en Kees leek te veel op gays en gays – zeker wel! Je had soms het gevoel dat je piemel uit je zwembroek gekeken werd. Het was dan ook een ongemakkelijke verrassing toen de Koosjes onze Nieuwe Buren bleken te zijn.

Onze nieuwsgierigheid kreeg een nieuwe impuls en we waande ons op de set van Desperate Housewives. We wilden net als Martha Huber precies weten wie onze buren waren, maar hadden daarentegen geen enkele behoefte aan contact. Het was leuk geweest om vrienden te maken op vakantie, maar die kans was al dagen geleden verkeken. Als er alleen maar gestaard wordt, wat moet je er dan nog mee?

Inderdaad, de vuile was buiten hangen of in ieder geval de meest sappige details boven water toveren. Dan hadden wij ook iets om over te gniffelen. Onze hoop was volledig op Grindr gevestigd, maar dat bleek in Turkije zwaar geblokkeerd te zijn. Flikkers. De lol was er snel weer van af. De nutteloze zoektocht lieten we achter ons en we vonden het tijd voor een echt avontuur.

We besloten uitgebreid te cruisen langs de kust van Turkije. Het moest het hoogtepunt van de vakantie worden, een goddelijk avontuur van weleer. De zogenoemde Platinum Cruise werd ons dan ook voorgeschoteld als een must see, must do. Het cruisen moet je echter niet verwarren met een eerste klas snuffelstage met een grote groep naakte homo’s. Wij hadden namelijk onze zinnen gezet op een heerlijke boottocht. Tenminste, dat dachten wij…

In plaats van een schitterende cruise troffen we een uit de kluiten gewassen motorboot aan in de schimmige haven van Bodrum. Het dek was bezaaid met ligbedden en had meer weg van de slaapkamer van Dirk Zeelenberg, dan van de alom geprezen QE2 van Hyacint Bucket. Ingesloten tussen de zweterige lijven van mijn buren, probeerde ik te ontspannen. De schuit begon helaas steeds meer op een vluchtelingensloep te lijken. Wat een volk! Waar waren we in vredesnaam aan begonnen?

Achter ons lag een stel Oekraïense trutten die zichzelf iets te belangrijk vond. Vreselijk. En op het voordek genoten de Haagse mokkels van de brandende zon, terwijl de rest ‘genoot’ van het uitzicht op hun truttenhuis. Smakelijk. Maar tussen het gepeupel viel Lonely Boy het meeste op. Verlegen haast verdrietig zat hij teruggetrokken in een hoekje, afgezonderd van de vrienden die hem geen aandacht schonken. Zijn eenzaamheid werkte magnetisch, want we konden onze zorgelijke blikken niet van hem afwenden. Waarom zondert hij zich zo af? Is hij gedumpt? Zeeziek misschien? Of bang voor water?

Onze overpeinzingen werden – elke keer als de boot tot stilstand kwam in een van Turkse baaien – abrupt verstoord. Een nieuw, urgenter probleem stak zijn kop boven water. Terwijl kapitein Iglo vrolijk brood strooide, cirkelen honderden vissen rond de boot. En als er iets is wat Niels graag zou willen missen, dan zijn het wel vissen. Het duurde dan ook behoorlijk lang voordat Niels zijn fameuze bommetje in zee maakte.

Het zwemmen en zonnen wisselden elkaar op aangename wijze af en de dag vloog om als een malle. Lonely Boy had tot onze verwondering zelf bij de laatste stop geen duik in het diepe gemaakt. Al met al voeren we met een tevreden gevoel terug naar de kust. Het was echter even paniek op de kade toen onze bus er niet bleek te zijn. Gelukkig kwamen we er na een kwartier bij toeval achter dat deze meters verderop geparkeerd stond.

Aangekomen in ons vertrouwde paradijs, trad meteen de routine in. De ochtenden lagen we weer zalig uit te buiken langs het zwembad onder het genot van een lekker muziekje en een goed boek. Helaas waren de Koosjes ook van de partij en zaten ze driftiger dan ooit naar ons te loeren. Het is echter nooit tot een gesprek gekomen. Al snel vertrokken ze weer naar Nederland en leek het erop dat we nooit achter hun identiteit zouden komen. Maar ineens ging er een lichtje branden in het hoofd van Niels.

Eureka! Als twee duistere detectives slopen wij de lobby van het hotel binnen en namen zo nonchalant mogelijk plaats achter de openbare computer. Daar vonden we al vrij snel het staatsgeheim van Zeytinda. In de geschiedenis van Google Chrome vonden wij precies wat wij wilde weten: de identiteit van Koos en Koos. De een was piloot, de andere student. We wisten eindelijk wat we wilden weten. Kennis is rijkdom en wat voelden wij ons op dat moment rijk.

Tevreden keerden we terug naar de ligbedden en dachten we eindelijk ongestoord van onze vakantie te kunnen genieten. Bij aankomst lag er een onaangename verrassing op ons te wachten: nieuwe buren. Twee Scandinavische mannen in veel te strakke zwembroekjes van Aussiebum lagen naast ons hun gebruinde lichaam te showen. Niels en ik keken elkaar aan: we wisten genoeg. Ik dook snel in de avonturen van Harry Potter, terwijl Niels zijn aandacht vestigde op De Nieuwe Buren. In dit geval het boek van Saskia Noort. De rest van de reis noemden wij ze de Vengaboys, maar spraken amper over hen.


Plaats een reactie

Velden gemarkeerd met een * zijn verplicht