Meest dappere vrouw op aarde

Geschreven door Chris op 5 mei 2013


De deur is gesloten. En dat is niet zonder reden. Het is onvoorstelbaar hoeveel indruk die vluchtige seconden aan deze kant van de deur maken. Er schiet van alles door mijn hoofd, maar een ding laat me maar niet los. Wat zal ik hier aantreffen?

Wie zal ik hier aantreffen? Als ik naar binnen loop, kan ik maar een ding denken. Wat is het hier toch gruwelijk heet.

Wapperend met mijn oksels loop ik de kamer binnen. Mijn moeder staat gebogen over het bed. Ze houdt de handen van mijn oma vast en fluistert haar lieve woorden toe. Ze probeert haar gerust te stellen, er voor haar te zijn. Meer hoef ik niet te weten. Ik laat ze met rust en neem in stilte plaats in de vensterbank.

Zou ze mij gezien hebben? Zou ze weten dat ik voor haar ben gekomen? Dat ik vanuit de vensterbank over haar waak. Als dit haar laatste uren zijn, hoop ik dat ze weet dat ik er voor haar ben. Dat ik speciaal voor haar gekomen ben. Ik wil haar alleen maar lieve woorden toefluisteren en haar handen warmen in de mijne. Die waren altijd zo koud. Ik wil haar zeggen dat het allemaal wel goed komt. Lieve oma, ik wil nog zo veel.

Mijn oma en ik hadden een speciale band. Zo voelde ik dat. Het was een onuitgesproken band. Altijd als ik kwam zei ze weer hoe netjes ik eruit zag. Kleding was haar ding en ze was altijd erg complimenteus. Het is jammer dat ik haar – door haar hulpbehoevendheid – soms niet kon zien als de oma die ze werkelijk was. Maar het was een lieve schat. Zelf de dingen waar ik het moeilijk mee had, doorzag ze en omarmde het met liefde.

Nu voel ik mij een toeschouwer van het vreselijke lot dat haar is aangedaan. Alsof ik op de dood zit te wachten. Ik besef me goed dat dit wel eens de laatste momenten kunnen zijn. Dat kan toch niet? Het is nog niet klaar. Er is nog zoveel dat ik wil zeggen en zoveel dat ik wil doen. Maar misschien heb ik mijn kansen al gehad. Ik had haar zo graag beter willen leren kennen. Was ik nog maar een keer met haar gaan eten.

Snerpend klinkt haar ademhaling. Ik schrik op. Ze hoest even flink om vervolgens bijna doodstil in rust te vervallen. Het lijkt bijna alsof ze energie aan het sparen is voor de volgende hoestaanval. Ook drinken kost veel moeite en leidt keer op keer tot nieuwe hoestaanvallen. Kon ik maar iets voor haar doen, kon ik haar maar helpen. Het enige waar ik op kan hopen is dat het niet tot morfine komt. Dan is het slechts een kwestie van tijd.

Af en toe kijkt ze even op. Dan worden haar ogen groot of dan lacht ze. Wat is het eigenlijk ook een prachtig mens. Zij zou nog niet klaar moeten zijn. Laat haar alsjeblieft uit deze misère komen. Met moeite probeert ze nog met mijn moeder te praten. Haar stem klinkt zacht en uitgedoofd. Mijn moeder luistert aandachtig als de woorden over mijn oma’s lippen worden geperst. Ze glimlacht en streelt haar gezicht.

“Die ander is breder”, zegt oma vanuit het niets.

Mama kijkt haar aan met een niet begrijpende blik. “Wat is breder?”

“Mijn bril.”

Ze lacht. “Maar moeder, u heeft uw bril niet op. Dat is de slang van de zuurstof die je voelt.”

Met haar handen voelt oma in haar gezicht en voelt de plasticslang. Dan lacht iedereen. Zelfs oma.

De tijd verstrijkt en er lijkt niets te veranderen. De katheterzak is nog even leeg als aan het begin van de dag. Het vocht vindt zijn weg niet meer naar buiten en hoopt zich overal in haar lichaam op. Als de dokters komen kijken, wordt al gauw een besluit genomen. Morfine. Ik wil het niet horen. Niet nu. Niet vandaag. Stiekem hoop ik nog dat het de genezing in zijn werk zal zetten. Dat het een wondermiddel is. Oma weet wel beter. Ze kijkt mijn moeder aan met een vriendelijke blik in de ogen. “Ik ga, ik geef me over.” Op dat moment weet ik het zeker. Mijn oma is de meeste dappere vrouw op aarde. Nog even dan.


2 reacties

  1. Lieve Chris, wat een mooie woorden. Ik denk, dat je oma trots op jou is. En ze waakt over jou. In je hart voor altijd bij jou. Sterkte en een knuffel van mij, Hennie.

  2. Mooi geschreven Chris…wat doe je dat toch knap. Je zult je Oma enorm missen, maar jullie band zal voor altijd blijven.

Plaats een reactie

Velden gemarkeerd met een * zijn verplicht