Les tomates et Gullfoss

Geschreven door Chris op 24 juli 2013


GULLFOSS – We nemen een paar trossen tomaten, een boerengezin, een hoop smeltwater, flink wat basalten rotsen en een kluitje vervelende toeristen. En je hebt de ingrediënten voor een verpletterend vervolg van de Golden Circle Tour.

Verstopt achter een reeks bomen lag een open zandvlakte bedekt met grind. De bus had zijn sporen achtergelaten en stond geparkeerd voor een enorme glazen kas. Samen met de andere toeristen verlieten we de bus en liepen over het grindpad naar de ingang. Het was de wietplantage onder de tomatenkwekerijen. Overal hingen tomaten, naast elkaar, boven elkaar. Rijen vol met planten. Eindeloos.

Terwijl de eigenaar vol trots en met enthousiasme vertelde over zijn precious tomatos, dwaalden mijn gedachten af. Ik vroeg me af wanneer we naar de geisers zouden gaan en of ze inderdaad zo hoog konden spuiten en of het water zo warm was als de verhalen deden vermoeden. De paarden en tomaten konden mij gestolen worden. Geisers, watervallen en gletsjers, daar was ik voor naar IJsland gekomen.

Iets over tomatensoep en Hollandse bijen sijpelde nog mijn brein binnen en toen besefte ik mij dat de presentatie voorbij was. Een hoop gemist. Samen met Maaike maakte ik nog een klein rondje door de kas, we bestudeerden de Hollandse bijen (ingehuurd voor de bestuiving, gevolgd door een tragische dood) en keerden snel weer terug naar de bus. Tijd voor een hapje eten.

Drie Sultana’s later waren we op weg naar een van de hoogtepunten van deze Golden Circle Tour. Eindelijk begon er vaart in te komen. Een van de titanen van IJsland lag op onze te wachten. Gullfoss. Onderweg werd Ragna meermaals onderbroken door de meest gehate persoon in de bus. Het kon de Franse zeeheks niet schelen. Dit was immers haar toer en dat liet ze maar al te goed weten.

IMG_5395-540x250

Al van verre konden we het gedonder horen. De nevels spreidde zich uit over de wijdde omgeving. Ik meende zelfs koude spetters te voelen toen ik met Maaike over de houten vlonders liep. Hoe dichterbij we kwamen, hoe verpletterender het geluid van deze titaan klonk. We liepen de heuvel op – richting het uitkijkpunt – en toen stond mijn hart stil. Heel even.

De kolos van IJsland, de gouden waterval Gullfoss, maakte een overweldigende indruk die ik niet meteen kon verwerken. Mijn brein ging even op pauze. Rust. Onmetelijke hoeveelheden water klaterde trapsgewijs naar beneden langs de basalten rotswanden. Even voelde ik mij wankel op de benen, bang dat ik in de diepe kolkende massa zou vallen. De hoogte -en dieptevrees waren opnieuw meester van me.

Vernietigende kracht en onmetelijke schoonheid had zich geopenbaard in de vorm van Gullfoss. Mijn angst was ondergeschikt en ik besloot te genieten van wat ik zag. Dit moest ik vastleggen, dit moest ik ervaren. Terwijl ik mij in beslag liet nemen door dit wonder, maakte Maaike kennis met Silja, een Duitse vrouw.

Niet alleen ik, maar ook Maaike was bevangen door de waterval. Dus moest er een trap getrotseerd worden. Ruim honderd treden daalden we af om Gullfoss van dichtbij te kunnen aanschouwen. De nevel veranderde in dikkere druppels naarmate we dichterbij kwamen. De rotsen waren nat en het gedonder van het water – dat tientallen meters naar beneden viel – was overweldigend.

Eenmaal bij de rand van de klif voelden we ons bijna een met de waterval. We waren omgeven door basalt en overal was water. De chauvinisten waren nergens te bekennen. En dat was maar goed ook. Anders had ik wellicht een pootje uitgestoken. Oeps. Veel tijd voor foto’s maken was er niet, want de bus stond alweer op ons te wachten. IJsland had nog meer voor ons in petto: een hoop gezeur van de fransen en een flinke voltreffer.


Plaats een reactie

Velden gemarkeerd met een * zijn verplicht