It’s all about Diana

Geschreven door Chris op 14 april 2012


LONDEN – Een Wake Up Call van Maaike’s telefoon haalde mij weer uit mijn slaap. Tijd om op te staan. Brommend stapte ik uit bed. Maar het was voor het goede doel. Vandaag stond Notting Hill op het programma, dus dat betekende veel tweedehands cd-winkels.

Anders dan alle andere keren sloegen we niet linksaf op Bayswater Road, maar rechtsaf. Op een zelfde afstand als Oxfort Street, lag Nothing Hill Gate. De stad van alles dat tweedehands is.

Aangekomen zakte mijn humeur een beetje in. De cd-winkel was nog gesloten. Dus besloten we maar naar het Kensington Palace te gaan, het ouderlijk huis van Diana. We liepen door een boomrijk gebied, langs verschillende ambassades. Uiteindelijk kwamen we bij een zwart met gouden hek.  Daarachter stond het paleis.

Voor het paleis stond onder andere een beeld van Willem III en vreemde gouden kunstige bloemen. De tuin was versierd met prachtige bomen en kleurrijke bloemen.

Ook vandaag wilde Maaike graag de toer doen. De reden was net als gisteren in de Westminister Abbey: Diana. Eerst keken we of Maaike zich kon redden en dat was zo. Dus voor tien pond konden we samen naar binnen. In het paleis hingen prachtige foto’s van Diana en waren enkele galajurken tentoongesteld. Ook dingen uit de oudheid waren te bezichtigen.

Niet zo oud als de dingen die we zagen in het Natural History Museum (NHM) en niet the National Gallery zoals Maaike steeds dacht. Bij binnenkomst werden we verwelkomt door een enorme dinosauriër. Zo groot, dat hij niet eens op de foto paste, dus het was tijd voor een filmpje. Helaas ging mijn accu steigeren, maar toch staat het op film.

Veel meer dino’s hebben we gezien, ook de Tyranosaurus Rex, waar mijn broer vroeger zo gek van was.  Verder waren er zeedieren, gesteente en ander gespuis uit de natuur te zien. Werkelijk fantastisch. Dit was nou een plek waar ik uren rond kon hangen, als het niet zo verschrikkelijk benauwd was. Het was om te stikken. Hitte! HITTE!. Daarom stonden we vrij snel weer buiten.  We konden natuurlijk niet met klotsende zweetoksel aankomen bij het hoogaangeschreven Harrods.

Eerst was het tijd voor een korte lunch voor  (of achter, het is maar hoe je het bekijkt) het NHM. Een croissant en een Carpri Sun hebben we naar binnen gewerkt. De energie voelde we terug stromen. De bezwete oksel verdwenen als sneeuw voor de idyllische zon. Het was werkelijk wonderwaardig. We konden er weer even tegen. Na de lunch liepen we volgens de kaart richting Harrods.

Anders dat de reisgids beschreef, werd iedereen het warenhuis binnengelaten. Een wacht deed voor ons de deur open. We voelden ons royalty’s in een vreemd land. We liepen van hot naar her en keken onze ogen uit. Tijdens de toch kwamen we lang een standbeeld van de eigenaar en nog twee memorials van Diana. Elke verdieping kreeg een bezoekje en ik was vastbesloten mijn souvenirs voor thuis hier te vinden.

Tot mijn grote vreugde zat er ook een HMV in Harrods, maar tot mijn grote spijt kocht niet ik, maar Maaike er iets. Ook kocht ze een kaart van Mickey Mouse en ik had nog steeds niets gekocht. Ze keek zelfs naar de dieren, maar ik bleef met lege landen. Totdat ik op de badkamer en handdoeken afdeling kwam.

Daar vond ik twee leuke handdoekjes van het superexclusieve Harrods. Een voor mijn ouders en een voor Robert & Marian. Leuk, leuk. Alleen die stomme chinees (altijd die chinezen ook) viel mij steeds lastig. Zijn irritante vriendelijkheid en zijn vreemd aardige gedragingen vond ik niet prettig. Wat een enge vent.

Na twee keer lastig gevallen te zijn door die enge Chinees, dacht ik klaar te zijn met Harrods, maar nee. Maaike wilde het tweede Diana memorial vinden en het beeld van die eigenaar op de foto zetten. Dus de zoektocht werd ingesteld. We zijn wel veertig keer over dezelfde afdeling gelopen voordat we de goede weg hadden gevonden.  Tjonge, wat een zoektocht.

Na Harrods hadden we twee keuzes. De eerste was precies hetzelfde teruglopen, de tweede was via Kensington Garden teruglopen. Het leek ons makkelijk, hetzelfde terug te lopen. En we hadden honger en in Nothing Hill zat een Burger King, wist Maaike. Dus keuze 1 werd het.

Vanaf Harrods naar het NHM en vervolgens weer lang het paleis van Diana. Ergens in de buurt van haar tuinen was de weg afgezet, politie was overal en iedereen keek toe. Niemand wist wat er aan de hand was. Een aanslag, terrorisme? Het was de vraag van de dag.

Na een hele verschrikkelijk lange wandeling waren we weer in Nothing Hill en al gauw had ik de vreetschuur al gespot, maar mijn oog zag nog meer. De tweedehands cd-winkel die vanmorgen nog dicht zat, was nu open. Ik moest en zou naar binnen. Helaas paste Maaike – ehm de rolstoel dan – niet door de deur en moest ik haar voor het eerst buiten laten staan. Dus ik maakte enorme haast en kwam met enkele singles weer buiten.

De aarde begon enorm te schudden en omstanders keken boos onze kant op. De normaal zo vriendelijk Britten wezen driftig naar de Burger King. Vlug liepen Maaike en ik naar de fastfoodketen en bestelden een menu. We waren meteen aan de beurt, dus de honger werd snel gestild.

Na het vette eten, telde ik mijn kleingeld, totdat ik 1,98 pond bij elkaar had. Genoeg voor twee OREO ijsjes. Maaike kende het niet, dus ze moest het van mij proeven. Wie kent nou geen Oreo’s. En lekker dat ze het vond. Smikkelen en smullen. Jammie. Haha. Het was een gezellige en smakelijke bedoeling.

En ook aan de Burger King kwam een einde en we liepen terug naar het Hotel. Onderweg hadden we nog een discussie over knuffelen en roken. We wisselenden onze meningen uit. En net als iedere dag, als we terug bij het hotel kwamen zette we een kop thee en bekeken we samen de foto’s en video’s die we die dag gemaakt hadden.

Net als gisteren zijn we na de terugkomst er niet meer op uit geweest. Het was tijd om onze tassen te pakken. En dat koste nogal wat tijd. Elke folder werd overwogen voor prullenmand of bagage. Veel is gesneuveld, maar het beste mocht mee naar huis. Beiden moesten we onze tassen we tien keer overpakken.

Mijn tas zat het meest vol. Het bleek dat ik te veel had gekocht. Veertien cd’s, drie tijdschriften, scrapbookstuff, een poster, een teddybeer en nog veel meer. Het was proppen geblazen. Na veel gestamp en geduw zat alles in de tas. Dacht ik, want dan vond ik her en der nog wat op de kamer. Gelukkig paste alles in de tassen, maar ook echt maar net.

We besloten op tijd te gaan slapen, want de volgende dag zou het de vroegste dag van de week worden. Niet omdat we naar huis zouden gaan, maar omdat we naar Buckingham Palace zouden gaan. We wilden de wisseling van de wacht niet missen. Helaas sliepen we deze nacht later dan we gedaan hadden. De Afghanen stonden weer te bekvechten voor ons raam. Ook hoorde we gerommel in het restaurant. Het was duister en eng. Het was pas laat voordat onze ogen sloten. De mijne wat eerder dan die van Maaike.


Plaats een reactie

Velden gemarkeerd met een * zijn verplicht