Iberia komt naar je toe deze zomer

Geschreven door Chris op 18 augustus 2006


Na weken noeste arbeid op ´het Zonnehuis`is het dan eindelijk zover. Twee zonnige weken in het Spaanse L´estartit staan voor de boeg. We reizen met Iberia, de KLM van Spanje, naar Barcelona Airport. Tenminste dat roept mijn vader steeds. Ik vind dat de vergelijking met Onur Air veel beter op gaat. Maar goed, de vliegtuigmaatschappij krijgt de voordeel van de twijfel.

Het vliegtuig personeel doet goed hun beste de passagiers een prettige vlucht te geven. Helaas begrijpt niemand er een hol van, want alle instructies zijn in het Spaans. De pogingen die ze doen om zich verstaanbaar te maken mislukken. Een waardeloze stewardess probeert nog Engels te spreken, maar iedereen kijkt alsof ze het in Keulen horen donderen. Dat ze het heeft over reddingsvesten blijkt pas als het Nederlandse bandje een half uur later opgestart wordt. Intussen hadden we al neergestort en verdronken kunnen zijn. Lang Leve Iberia!!! Het is maar goed dat ik al eerder gevlogen heb en alles oud nieuws is.

Vol goede moed wacht ik op mijn eten, maar helaas na twee uur wachten is het toestel geland en ik nog geen hap gehad. In tegenstelling tot de ´charmante` dame voor mij. Snoepgoed werd aangevoerd en om de vijf minuten kreeg ze aandacht van diverse stewards. En ik maar denken dat alleen homo´s voor dat beroep kozen. Ik denk dat ik mij maar laat ombouwen, dan krijg ik tenminste wat te eten als ik weer met Iberia reis.

Barcelona Airport! Wat een verademing. Eerst even het toilet opzoeken. Mijn vader gaat alvast de huurauto ophalen terwijl mijn moeder en ik op de koffers wachten. Al vrij vlot hebben we de loeizware bagage en lopen we enthousiast de aankomsthal binnen. Van schrik laten we de koffers uit onze handen vallen. Tenminste dat was gebeurt als we de koffers in onze handen hadden. Gelukkig lag alles netjes op een karretje. Een rij van ruim twintig metervulde de aankomsthal. Honderden mensen stonden %&#@ uitgerekend vandaag in de rij voor een huurauto! Hoewel alles van te voren was geregeld via internet moesten alle gegeven opnieuw doorgenomen worden. Domme Spanjaarden hebben zeker niet van efficiëntie gehoord?

Uren verstreken en mijn vader kwam steeds dichter bij de balie. Een of ander dom wicht had blijkbaar een half uur nodig om de formulieren door te nemen. Bijna drie uur later konden we eindelijk met de auto naar L´estartit, naar ons droomhuisje.

In my dreams! Twee uur hebben we door de stromende regen gekacheld. Tolwegen en irritante bestuurders zijn we gepasseerd. Het was bijna acht uur en nog waren we niet op tijd. Vijf voor acht. Nog vijf minuten en we kunnen de sleutel van ons huisje niet meer ophalen. Gestresst zit mijn vader achter het stuur. Mijn moeder pakt de telefoon en belt het kantoor op. Ze weten dat we eraan komen.Kwart over acht komen we het kantoor binnen, betalen de borg, krijgen de sleutel en vertrekken. De speurtocht naar ons huisje kan beginnen …

Inmiddels is het flink gaan stormen. De regen slaat door de enorme windstoten flink tegen de autoramen. De batterij van mijn iPod is bijna leeg. Het huisje hebben we nog steeds niet gevonden. In de stromenende regen stapt mijn vader de auto uit. Met de kaart in de hand zoekt hij de omgeving af. Helaas zonder resultaat. Na een tijdje komt mijn vader terug en rijden we terug naar het kantoor. De vrouw blijkt achterlijk genoeg een fout gemaakt te hebben. Gelukkig is een man zo vriendelijk om ons naar ons huisje te escorteren.

Na heel wat drama en regen achter de rug, hebben we het huisje gevonden. De sleutel past op het slot van nummer vier – niet nummer 141 TRUT!

Het moment om het huisje te betreden moet nog even wachten. Over 25 minuten sluit de supermarkt en we hebben niets te eten en te drinken. In de stromende regen rijden we de berg, waarop ons huisje staat, op en af. Eindelijke hebben we een supermarkt gevonden. Mijn ouders verlaten de auto en laten mij moederziel alleen. Snoeihard zet ik de cd ´stripped´ van Christina Aguilera op – voor zover dat kan. Ik bler mee met ´Make over`. Diverse andere nummers passeren de revu. Intussen wordt de regen vergezeld met onweer en bliksem. Ik besluit Maaike maar te smsen.

De minuten tikken weg, maar ik krijg geen bericht terug. Ik kijk naar buiten en zie hoe de regen grote plassen vormt op de parkeerplaats. Sinds twee jaar regent het hier weer voor het eerst. En hoe! Als het door blijft regenen kunnen we straks naar huis roeien.

De batterij van mijn ipod nadert zijn final destination. Gelukkig komen mijn ouders mete en kar vol rotzooi terug. Snel inladen en wegwezen! Het blijft gieten en we zijn drijfnat als we alles spullen naar binnen hebben gebracht. Met zijn allen lopen we door het huisje. Mijn vader ploft neer met een zucht en opent zijn blikje bier: `Wat een kut huisje is dit´


Plaats een reactie

Velden gemarkeerd met een * zijn verplicht