Doet hoop leven?

Geschreven door Chris op 29 april 2013


Kun je even beneden komen? Een doodsimpele vraag, maar het vertelde mij meer dan ik eigenlijk wilde weten. Het kon maar een ding betekenen. Het was zo ver. De vraag was echter: hoe erg is het? Met een brok in mijn keel kwam ik de keuken binnen. Mijn vader stond bij het koffiezetapparaat. “Wil je ook koffie?” Het was precies het soort drank dat bij slecht nieuws hoorde.

Gespannen zit ik aan de keukentafel. Voor mij staat een kop dampende koffie en geen lepeltje om nerveus mee te roeren. Mijn vader hoeft eigenlijk niets te vertellen. De stilte van de boodschap is duidelijk. Diep van binnen had ik gehoopt dit moment nog even uit te stellen. Nog even weg vluchten van de waarheid die al sinds december langzaam naar binnen sijpelt. Oma. Mijn oma. Mijn lieve – maar soms ook behoorlijk lastige – oma. Mijn oma… is straks niet meer.

Soms vonden we haar lastig. Misschien wel iets vaker dan soms. Dan klaagden we aan de keukentafel over haar onhebbelijkheden, dan werd er diep gezucht als ze weer belde. Ze had zelfs haar eigen ringtone. Een alarmbel, die standaard gevolgd werd door een paar enorme zuchten. Net als met eten, als je er te veel van krijgt dan staat het je tegen. Dat hadden we soms ook met oma.

Maar als het dan slecht gaat, merk je pas hoeveel het met je doet. Dan is ze weer oma. Een moeder. Een schat van een vrouw, die twee bijzondere kinderen heeft groot gebracht. Dan is ze niet meer die ‘zucht’ die elke dag om onbenulligheden aan de telefoon hangt. Misschien gaan we die telefoontjes wel meer missen dan we ons nu kunnen en durven beseffen.

Tien jaar geleden is mijn opa overleden. Hartinfarct. Mijn vader heeft gehuild, mijn broer heeft gehuild. Ik niet. Mijn ogen waren droger dan de Sahara. De boog lijkt nu ook flink gespannen. Niets in mij durft te vragen hoe het gaat. Hoe troost je als kind je ouder? Straks ga ik zelf ook huilen. Daar is nu niet veel voor nodig. Gelukkig is ze er nog. Dat moet ik mezelf maar voorhouden. Hoop hebben en positief blijven. Ze leeft en ze ligt te vechten. Tenminste… Dat hoop ik.

Mijn oma was eigenlijk nooit een vechter. Ze was een luxe paard. Mijn opa was niet alleen haar man, maar ook haar chauffeur tot hij overleed. Daarna heeft mijn moeder samen met de mannen van ‘het busje’ die taak op haar genomen. Mijn vader werd aangesteld als financieel directeur. Altijd als mevrouw wat nodig had, vroeg ze mijn vader om advies. Mijn moeder was niet alleen beëdigd als chauffeur, maar ook als boodschappendame. Daarnaast verzorgde ze het entertainment en was ze goed voor zo’n dertig telefoongesprekken per week.

Eind vorig jaar kreeg ze een groot hartinfarct en leverde ze zich volledig over aan het ziekenhuispersoneel. Daarna verhuisde ze van instelling naar instelling en is ze eigenlijk steeds minder geworden. Ze wilde niet dood. Ze wilde weer fietsen naar de supermarkt en weer van de buitenlucht genieten. Toch ontbrak het haar volledig aan vechtlust. Kon ze niet vechten? Wilde ze het niet? Of wist ze domweg gewoon niet hoe? Ze merkte toch zelf ook dat het niet beter werd?

Mijn hoop is dat ze al haar vechtlust opgespaard heeft voor vandaag. Voor dat cruciale moment waarop je balanceert op de grens van leven of dood. En dat is vandaag. Ze kan niet meer plassen. Het vocht hoopt zich op achter haar longen. Haar hart werkt nog amper en kan het niet goed meer bijbenen. Het lijkt alsof alles tegenzit. Dus hoop is het enige dat ik dan nog heb. En hoop doet toch leven?

Mijn opa zei altijd: als ik moet plassen heb ik er alles voor over om het kwijt te zijn. Als ik het kwijt ben, heb ik er nog geen cent voor over. Ik hoop maar dat mijn oma flink wat vechtlust gespaard heeft en nu alles wil en kan geven. Dat haar blaas en nieren straks groen licht geven en de katheterzak zodanig overstroomd dat ook zij er geen cent meer voor over heeft om het kwijt te zijn. Anders ben ik bang dat het snel afgelopen is. In dat geval kan ik alleen maar hopen dat mijn opa op haar zit te wachten.


2 reacties

  1. Mooi geschreven Chris…intussen zijn je Opa en Oma weer samen hoop ik. Veel sterkte!

Plaats een reactie

Velden gemarkeerd met een * zijn verplicht