Chauvinistische terreur op IJsland

Geschreven door Chris op 23 juli 2013


Hokken met toeristen is een enige aangelegenheid op vakantie in IJsland. Zeker in een kleine broeierige omgeving als een bus. Gezellig kletsen, ervaringen uitwisselen en vrienden maken. Ideaal. Totdat een stel chauvinistische Fransozen de bus binnenstapt.

We waren nog maar net in de bus of de ellende begon al. Iedereen was aanwezig, er was getankt en we waren precies op tijd. Je zou denken: nu kan er niets meer mis gaan. Op zulke momenten komt karma om de hoek kijken. En  dan vraag ik mij toch af: wat heb ik in vredesnaam mis gedaan in mijn vorige leven?

Vooraan in de bus had een moeder met haar dochter een prominente plek ingenomen. De aanwezigheid werd niet met vriendelijkheid opgemerkt. Zeker niet toen mevrouw in het Engels duidelijk te kennen gaf dat ze de Franse tour wilde. Frans. De chauvinistische zeeheks verstond vanaf dat moment ook geen Engels woord meer waardoor onze gids Ragna noodgedwongen de gehele tour moest vertalen.

De stemming zat er dus goed in toen we Reykjavik verlieten. Vanuit mijn zitplaats kon ik het Franse kreng goed observeren. Al vanaf de eerste opmerking wist ik dat het hommeles zou gaan worden. Het was slechts een kwestie van tijd. Ze zat achter Ragna die waarschijnlijk de ogen van de venijnige chauvinistjes in haar rug voelde prikken. Ze was wel erger gewend en ze leidde achteloos de toer in.

Waar ik twee dagen geleden nog doodsangsten uitstond, voelde ik mij vandaag de rust zelve. De bus had de afdaling ingezet en ik voelde geen greintje spanning. De klif leek niet meer zo eng en ik durfde zelfs naar beneden te kijken. De diepte deed me niks. Had ik eindelijk mijn angst overwonnen? Was ik van mijn hoogtevrees af? Of was het omdat we bijna beneden waren…

De bus parkeerde vrij snel na de afdaling bij een manege. Naast wat leek op een enorme opslagloods stonden tientallen IJslandse paarden met een hek bij elkaar geschoven. Ze zagen er niet ongelukkig uit met het ruimtegebrek. Maar wie ben ik? Een paardenfluisteraar? Ik gunde ze nog een vriendelijke blik waardig voor ik de loods binnenliep. Het was best fris en ik nam plaats op de tribune.

Voor me lag een grote zandvlakte, omheind met een houten hek. In het mulle zand lagen planken en je kon goed zien waar de paarden hadden gelopen. Ineens werd er muziek gespeeld en paarden galoppeerden de ruimte binnen. De presentatie werd begeleid door een mannenstem die over de geschiedenis van de IJslandse paarden vertelde. Tot groot ongenoegen van de chauvinistische tante volledig in het Engels.

Concentratie was niet mijn sterkste punt tijdens de show. Was het nog steeds de vermoeidheid van de autorit of duurde de paardenshow gewoon allejekes lang. Na zestig verschillende methodes van lopen en een hoop hoefgeklater was ik er wel klaar mee. Na afloop mochten we de zwetende paarden nog even aaien en konden we eindelijk weer de gezellige bus in, waar ons een onaangename verrassing stond te wachten.

Vuur brandde in haar ogen, achter haar arrogante en zelfingenomen blik. Alsof de duivel gezeteld zat in het gat dat hij in haar brein had gebrand. Demonstratief wachtte ze tot Ragna de bus in kwam. Ze had de Engelstalige show niet kunnen verstaan en eiste opheldering. Ragna bleef koel en lichtte de paardenshow toe in het Frans.

Het Franse geleuter betekende het einde van deze stop en de reis werd voortgezet. En route naar de tomatenkwekerij. Waar ze dus les tomates kweken, wat zo tres different is van tomatos. Ik voelde mijn kaken kraken bij het inslikken van mijn woorden: Casse-Toi!!

EINDE DEEL 1
DEEL 2 | Les Tomates van IJsland


Plaats een reactie

Velden gemarkeerd met een * zijn verplicht