Bonjour Parijs

Geschreven door Chris op 2 mei 2015


Het moest de meest romantische reis ooit worden: een bezoek aan Parijs, dé stad van de liefde. In alle vroegte naar een petit boulangerie voor warme croissants, een wandeling door de Champs-Élysées, proosten op de liefde met een glas vin blanc. Het lijkt ons niet gegund, want de weergoden zijn furieus.

Al dagenlang zijn mijn vriend en ik in de ban van de regen. En niet omdat we zulke grote fans zijn van dit natuurverschijnsel. Au contraire: we verachten de regen en zijn rebelse uitlatingen. Al onze mooie plannen lijken door het hondenweer in het water te vallen en veranderen de stad van de liefde in één klap in een druiligere metropool. De warmte die Parijs ons had moeten geven, lijkt verder weg dan ooit. Wat kun je doen in een stad die alleen bloeit als de zon schijnt? Hoe red je een romantische vakantie als een donderwolk hier een grote schaduw over werpt? Het lijkt een onmogelijke opgave, maar niets is minder waar. Ik vertik het om onze leenauto – c.q. de roze Fiat Panda van mijn moeder – in Nederland te laten staan en ons episch avontuur uit te stellen tot de weergoden er wel zin in hebben. Waar een wil is, is een weg en die weg leidt naar Parijs. En ik wil zo snel mogelijk met mijn liefje de Franse horizon tegemoet rijden. Dus ik roep: Roadtrip! En natuurlijk: bonjour, Paris.

De voorpret begon voor mij in de supermarkt toen ik al het lekkers voor de reis in mijn mandje stopte. Ik zag ons samen op een picknickbankje zitten, op een parkeerplaats aan de rand van de snelweg. We hadden een pak vruchtensap op tafel staan en onze bekers waren tot de rand gevuld. Ondertussen smikkelden we van onze witte bolletjes met ei en fantaseerden we over Parijs. Af en toe werden mijn gedachten onderbroken door het besef dat we ook in Frankrijk moeten rijden. Mijn hart begon sneller te kloppen en ik wilde snel mijn koopwaar uit het mandje gooien. De rondweg. Levensgevaarlijk. Ik hoor de stemmen, de waarschuwende stemmen. In dit soort gevallen heb ik geluk dat het druk in mijn hoofd is en stond ik al vrij snel de buit in mijn fietstas te laden. Ik was de angst vergeten, ik had er weer zin in.

De aankomende regenbuien hebben ons veel bezig gehouden. Maar in tijden van nood en hoge druk is de creativiteit ook het grootst. De beste liedjes zijn soms in een paar minuten geschreven en schrijvers werken ook het beste als er deadlines zijn. Dus als de zon zijn zinnen niet op onze reis heeft gezet, dan zet ik mijn zinnen wel op iets zonnigs. Het is natuurlijk een verschrikkelijk idee dat je met goedkope plastic poncho’s voor de Eiffeltoren moet poseren en dan nog een lach van plezier uit je smoelwerk moet persen terwijl de regen zijn weg naar je ondergoed heeft gevonden en je de druppels tussen je naad voelt sijpelen. Daarom heb ik een escape bedacht, namelijk het geniale plan B. Je kent het wel.

Hoewel ik een beetje troost vind in het feit dat veel romantische filmscènes zich in de regen afspelen, verwacht ik niet dat een kletsnatte Spider-man-kus de oplossing is voor onze teleurstelling. En ik denk ook niet dat we vrolijk een scene uit de film Singin’ In The Rain zullen naspelen. Ons Franse avontuur zal episch worden en geen regenbui die ons kan tegenhouden. En als je uitgaat van het ergste scenario, valt het doorgaans alleen maar mee. In die zin zijn we heel goed voorbereid en staat ons eigenlijk alleen maar een hoop plezier te wachten. C’est bon!

Als je onze to-do list bekijkt – niet dat je die ook echt kunt bekijken – zie je dat veel van de hoogtepunten die we willen zien overdekt zijn. Dat werpt toch een beetje positief licht op de zaak. Zelfs in en onder de Eifeltoren heb je ondanks de open constructie een dak boven je hoofd. Wat betreft het Louvre speelt het belangrijkste zich ook binnen af. En de Apple Store? Die zit er naast, dus ook binnen. Winkels? Binnen! Ze hebben zelfs iets buiten het centrum een overdekt en regenwaterbestendig winkelcentrum. Hoe cool is dat? Wat wil je als toerist nog meer? De Arc de Triomphe? Zelfs daar kun je onder schuilen als het echt begint te hozen. Eigenlijk lijkt heel Parijs behoorlijk waterproof. Waarom dan zo somber? Het zijn de foto’s. Niets ziet er goed uit in de regen, zelfs een regenboog laat zich pas na de bui zien. En natuurlijk wilden we beide Bahama’s-bruin terugkomen. Dat wordt dus drie dagen zonnestudio. Merci, Plan B, merci beaucoup.

Gelukkig lijkt er een sprankje hoop aan het einde van de horizon. Woensdag verdwijnt het slechte weer en maakt het plaats voor een zonnige dag. De weergoden dachten ons tuk te hebben, maar wij zijn niet van gisteren. Als het echt tegenzit, gaan we gewoon woensdag nog even voor een fotomarathon door de stad. Dan laten we ons van de meest zonnige kant zien, zonder poncho’s voor de Eifeltoren. En in de tussentijd scheuren we lekker met de roze voiture door de diepste plassen van Parijs, langs nietsvermoedende voetgangers. Ze zeggen niet voor niets: gedeelde smart, is halve smart.


Plaats een reactie

Velden gemarkeerd met een * zijn verplicht