Aanrijding met persoon

Geschreven door Chris op 13 november 2013


De stilte voor de storm klinkt als een belofte. In mijn beleving moet het zo voelen. Alle verdriet in je leven en maandenlange depressies hebben je hoofd gek gemaakt. Je weet niet meer waar je het moet zoeken. Je rent en je rent. Waar is toch die rust gebleven? En ineens sta je stil. Je kijkt in de verte. Geel. Razendsnel geel. De centrifuge van emoties, de cocktail van ellende, is tot rust gekomen. Het is een opleving voor het einde net als bij mensen op een lang ziektebed. Een moment van geluk en gezondheid. Een herinnering aan vroeger. En dan duik je in dat gevoel. Verlossing.
Als graffiti op de ramen blijft de herinnering aan deze onbekende springer op het netvlies van de conducteur achter. Is er niet aan hem gedacht? In totale afwezigheid van zijn eigen ik komt het piepen van de remmen ten einde. Stilstand. Opnieuw een onschuldig man beschadigd voor het leven. Hoe kan hij ooit dit trauma verwerken? De schreeuw van ellende echoot lang door over een oneindig traject. Geluiden van egoïsme verspreiden zich als een olievlek in de open zee. Een trein kunnen we oplappen, een onschuldig man niet meer.
In gedachten sta ik naast het spoor en leg ik een hand op zijn schouder. Hij kijkt me aan en het enige wat ik vragen wil… Waarom? Ik ben boos om het springen, bezorgd om de schade, gefrustreerd om de vertraging. Maar in mijn diepe IK vraag ik me toch af: was er niks aan te doen? En zo zit ik te tobben als ik in goudgele letters ‘aanrijding met persoon’ lees…


Plaats een reactie

Velden gemarkeerd met een * zijn verplicht