2015 was mijn jaar!

Geschreven door Chris op 30 december 2015


Het begin van 2015 zag er – afgezien van mijn liefdesleven – niet veelbelovend uit. In februari vertrok ik bij weekblad Weekend, het einde van mijn twintiger jaren naderde en ik woonde zelfs nog bij mijn ouders. Toch kan ik niet anders zeggen: 2015 was mijn jaar!

Het afscheid bij weekblad Weekend was dubbel. Aan de ene kant zou ik mijn lieve collega’s ontzettend missen, aan de andere kant was het tijd voor een nieuwe uitdaging. Tijd voor een klus die wel volledig aansluit op mijn persoonlijkheid en mijn kwaliteiten. Dat is wat ik tegen de buitenwereld zei, maar diep van binnen was ik bang. Ik had geen idee hoe lang ik weer werkloos zou zijn en wat voor een druk dat op mijn relatie zou leggen.

Ik kon niet in de toekomst kijken en dat maakte me onzeker. Ik wilde niet weer die depressie voelen van doelloos en stuurloos door het leven gaan. Daarom besloot ik optimaal te genieten van mijn vrije tijd en mijn extra tijd met Niels. Dat maakt dat ik ook met plezier kan terugkijken op mijn werkloze periode. En het begin van dit jaar niet zo somber was als het jaar tussen Jobtrack en Weekend.

Hoewel de weg naar het voorjaar nog behoorlijk stuurloos voelde, kwam mijn leven richting de zomer ineens in een stroomversnelling. Na eerst afgewezen te zijn, werd ik ineens gemaild door gemeente Haarlemmermeer dat ik toch nog in de molen zat. Sterker nog, ik mocht een paar dagen later op gesprek komen. En als klap op de vuurpijl werd ik na dat gesprek van twintig minuten al vrij snel aangenomen.

Ineens was ik niet meer werkloos. Nog een paar weken kon ik genieten van mijn vrijheid zonder de druk van werk zoeken. Wat was dat heerlijk. Ik voelde mij alleen wel bezwaard dat ik na drie weken al weer met mijn ventje op reis naar Turkije ging, naar ons Paradijs in Torba. En daar voltrok zich een volgend wonder waar ik nog niet op had durven hopen. Aan het einde van de reis hadden we ons namelijk ingeschreven voor het nieuwbouwproject [Dreamz] in Houten.

Voor ik het besefte hadden we de eerste stappen richting samenwonen gezet. Wat voelde dat goed. Op dat moment besefte ik mij nog niet hoe snel de trein waarin we zaten eigenlijk ging. Bij terugkomst werd helaas al gauw duidelijk dat wij niet uitverkoren waren om het project te betrekken. Was het een droom die in duigen viel?

Gemotiveerd door de tegenslag liepen we het dichtstbijzijnde makelaarskantoor binnen en vroegen alle informatie op over lopende nieuwbouwprojecten. Met een hoop papierwerk onder de armen keerden we huiswaarts. Nog geen vijf uur later hadden we een intake en meteen erna een appartement in optie! Wauw, wat voelde dat gek. Een optie op een woning. Hoe bizar is dat?

De dagen erna waren een periode van wikken en wegen. We bezochten de bouwlocatie maar dat maakte de keuze niet makkelijker. We probeerden ons een voorstelling van het appartement te maken, maar het kwam niet van de grond. Het voelde alsof we snel moesten beslissen. Elk nieuwer project betekende namelijk nog langer wachten. En nu we onze zinnen op dit project hadden gezet, wilden we niets liever dan ons paleisje betrekken. Moesten we hier dan maar voor gaan?

Enigszins teleurgesteld verlieten we de bouwplaats. Maar als bij toverslag zagen we onderweg uit de modder en klei de beginselen van een andere nieuwbouwproject uit de grond rijzen. We lieten ons betoveren door de afbeeldingen en de locatie. Niels vond het project op internet en er waren nog een paar huizen te koop. We voelde een kleine vonk van opwinding. Was dit ons plekje? Zouden we hier gaan wonen? Had ons huis ons gekozen in plaats van andersom? Is dit hoe het had moeten lopen? Dat antwoord kan ik nu enthousiast knikkend beantwoorden. We hebben in nazomer van 2015 onze woning gevonden en onze woning ons.

De sneltrein ging nog harder rijden en we zaten binnen no time bij de makelaar. Eerst nog voor een ander bouwnummer – het hoekhuis met de immens grote woonkamer – maar al snel hadden we een betere woning binnen het project gevonden. Nog voor we er goed van konden genieten, begonnen de stations ons in rap tempo te passeren: de makelaar, de bank, de verzekeringen, de notaris, het samenlevingscontract, de keukenboer in Duitsland en ineens was daar de dertig. Dertig! Waar was de tijd gebleven?

Het was acht oktober tweeduizendvijftien en mijn leven als twintiger was ineens voorbij. Ik kon me nog goed herinneren dat ik dacht dat de twintig nog ver weg was en ineens was ik dertig. Even was daar die paniek, dat gevoel van die voort denderende trein die maar niet stopt en alle haltes die ik mogelijk gemist heb. Ik wilde aan de noodrem trekken om even van het uitzicht te genieten. Maar toen besefte ik dat ik alles wat ik nodig heb, met mij mee op reis gaat. Ik keek naast mij en daar zat hij: die lieve, knappe Niels van wie ik zoveel houd. Met hem aan mijn zijde voelt elk avontuur en elk uitzicht waardevol. Hoe groot of klein deze ook mag zijn.

Het maakt niet uit hoeveel stations je passeert, als je maar op reis bent met de mensen van wie je houdt. En op dit moment zijn ze allemaal met mij aan boord gegaan. En soms rijdt de trein een station voorbij, maar je stapt uiteindelijk toch wel uit op de plekken waar je hoort te zijn. En ik ben blij dat het volgende station in Utrecht ligt en Niels en ik daar in 2016 samen zullen uitstappen om van ons nieuwe uitzicht te genieten. Ik kan daarom nu eindelijk zeggen: 2015 was mijn jaar en 2016 wordt sowieso ons jaar!


Plaats een reactie

Velden gemarkeerd met een * zijn verplicht