Leapus, de beschermheilige

Geschreven door Chris op 31 augustus 2012


Lexie was de hond van mijn vader. Hij kon klok kijken als de beste. Elke dag liep hij tegen drie uur naar de school van mijn vader. Hij stak een grote drukke weg over en wachtte geduldig op het schoolplein. Zodra hij mijn vader zag, rende hij op hem af. Lexie likte zijn gezicht en gaf hem kusjes.Niemand kon bij mijn vader in de buurt komen. Lexie was zijn beschermengel. Als iemand te dicht naderde, beet hij diegene zonder pardon in zijn enkel. Op een dag was Lexie buiten aan het wandelen. Zonder te kijken stak hij de straat over. Wat er daarop volgde moet veel op deze foto geleken hebben.

Was de hond op de foto ook iemands beschermengel? Volgens het katholisme heeft ieder kind een beschermheilige. Iemand die over je waakt en je behoedt voor gevaar. In de oren van een ongelovige klinkt dit vast zweverig. Maar op het moment dat jij op het nippertje aan een ongeluk ontsnapt bent, zegt men toch nog vaak dat er een engel op je  schouder rustte.

In mijn beleving zijn veel beschermengelen op aarde. Als kind zijnde is er je moeder. De grootste beschermengel van alleen, de patrones. Al haar instincten zijn er op gericht haar kind te beschermen, om jou te beschermen. Wat dat betreft verschillen we niet veel van dieren.

Mijn moeder was niet altijd in de buurt. Als kind speelde ik op straat en rende ik  net als Lexie zo een drukke weg over. Een paar seconden eerder besloot een automobilist rechtsaf te slaan. Daardoor kruisten onze paden niet toen ik overstak. Het was mijn beschermengel die mij veilig naar de overkant bracht en de bestuurder van de auto ingaf dat rij rechtsaf moest. Maar het zou ook goed zijn beschermengel kunnen zijn, die ervoor zorgde dat hij geen ongeluk maakte.

Het idee dat elk individu maar één beschermheilige heeft, lijkt hierdoor zeer onwaarschijnlijk. Het lijkt een groot samenwerkingsverband: de maatschappelijk werkers van het bovennatuurlijke. Die zorgen dat alles op zijn pootjes terecht komt. Of is het allemaal toeval?

Canis Maior, de Grote Hond, is een van de sterrenbeelden in ons Universum. Volgende legenden is hij ooit door Zeus toegewezen als beschermheilige van Europa. De hond Laepus ging van god op god. Amphytryon leende hem om een vos achterna te zitten. Deze vos was zo vlug dat niemand hem kon bijhouden. Hij verwoestte het hele land. Laepus werd ingezet om hem te vangen. Ze waren gedoemd elkaar voor eeuwig achterna te zitten. Zeus kwam tussenbeiden en veranderde ze in steen. Hij zette Laepus als Canis Maior aan de hemel.

De hond op de foto doet me aan Leapus denken. Hij was de geslagen hond. Hij deed wat hem opgedragen werd en toch werd hij in steen veranderd. Het lijkt oneerlijk. Oneerlijk als een vriend die je ontnomen wordt. Oneerlijk als een gedwongen ontslag. Het lot heeft een zieke manier om je te laten weten dat er nog honderd anderen wegen zijn om te bewandelen.

Leapus kon nooit meer doen, wat hij dacht dat hij het liefste deed: jagen.  Maar sinds de verstening heeft hij meer goed gedaan, dan hij in tien hondenleven had kunnen doen. Sirius, de hoofdster van de Canis Maior, betekent snikheet. Hij waarschuwt ons voor de honddagen. De heetste periode van het jaar waarop voedsel sneller bederft dan op andere tijden.

Ook de Egyptenaren hebben generaties lang Sirius aanbeden. Ze noemden hem de Nijlster. Ze vereerden hem. Vlak voor de Nijl overstroomde om het land te bevruchten, verscheen hij aan de hemel. Het was hun hoop, hun toekomst. En zo is Laepus niet alleen binnen Europa een bescherm Engel geweest.

Hoe ver gaan beschermengelen eigenlijk? Mogen ze je maar vijf keer van een fataal ongeluk redden? Zit er een limiet aan hun beschermingsvermogen? Misschien heeft de ene persoon gewoon meer geluk, dan de ander. De één is heel intelligent, de ander is ontzettend knap en een derde heeft misschien wel meer overlevingskansen. Konden we dat maar controleren.

Overal zitten grenzen aan. Knapper dan dit kun je niet worden, de kennistoevoer houdt ook een keer op. En zo ook het leven. Lexie had haar taak volbracht en het was tijd voor mijn vader om op eigen benen te staan. Hij probeerde het nog met Lexie 2, maar het was niet meer hetzelfde. En zo kwam er ook een einde aan haar beschermingsvermogen. We kunnen alleen maar zo ver reiken.

 


Plaats een reactie

Velden gemarkeerd met een * zijn verplicht